Adhyaya 299
Chapter 299 — ग्रहहृन्मन्त्रादिकम् (Grahahṛn-Mantras and Allied Procedures)
အဂ္နိဘုရားသည် ကလေးကာကွယ်ရေး ဂြဟဖယ်ရှားရေးကိစ္စများမှ စ၍ ဂြဟဒုက္ခများအတွက် ဆေးပညာ–ပူဇော်ရေး လမ်းညွှန်တစ်ရပ်သို့ ချဲ့ထွင်ကာ အကြောင်းရင်း၊ ထိခိုက်လွယ်ရာနေရာများ၊ ရောဂါလက္ခဏာခွဲခြားမှုနှင့် ပေါင်းစည်းတုံ့ပြန်နည်းများကို ဖော်ပြသည်။ စိတ်မတည်ငြိမ်မှုနှင့် ရောဂါအချို့ကို စိတ်ခံစားမှုလွန်ကဲခြင်းနှင့် အစားအစာမကိုက်ညီခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုပြီး၊ အရူးအမူးသဏ္ဍာန်များကို ဒိုးရှာအခြေခံ၊ စန္နိပါတ၊ နှင့် ဘုရား/ဆရာမနှစ်သက်မှုကြောင့် ဖြစ်သော အာဂန္တုက အကြောင်းရင်းများအဖြစ် ခွဲသည်။ ဂြဟနေထိုင်ရာများကို မြစ်၊ မြစ်ဆုံ၊ အိမ်လွတ်၊ တံခါးခုံပျက်၊ တစ်ပင်တည်းသစ်ပင် စသဖြင့် ပြပြီး လူမှု–ပူဇော်ရေး လွန်ကျူးမှုများနှင့် မကောင်းသဘောအပြုအမူများကို အန္တရာယ်တိုးစေသည်ဟု ဆိုသည်။ လှုပ်ရှားရူးသွပ်ခြင်း၊ ကိုယ်အပူလောင်ခြင်း၊ ခေါင်းကိုက်ခြင်း၊ မထိန်းနိုင်သော တောင်းစားလိုစိတ်၊ ကာမလိုလားမှု စသည့် လက္ခဏာစုများကို ခွဲခြားအမှတ်အသားအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ ကုသမှုတွင် မဟာသုဒർശန စသည့် ချန်ဒီမန်တရများနှင့် နေမဏ္ဍလအတွင်း သဘောတရားမြင်ကွင်းဖော်ခြင်း၊ နေထွက်အာရ္ဃျ ပူဇော်ခြင်း၊ ဘီဇ-ညာသ၊ အစတြာသန့်စင်၊ ပီဋ္ဌ–ရှက္တိ တင်သွင်းခြင်း၊ ဦးတည်ရာကာကွယ်မှုတို့ ပါဝင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဆိတ်ဆီးဖြင့် နာစျ/အဉ္ဇန၊ ဆေးဂျီနှင့် ဆေးရည်ပြုတ်များကဲ့သို့ အာယုဝေဒ ဆေးနည်းများကို ဖျားနာ၊ အသက်ရှူခက်၊ ဟစ်ကပ်၊ ချောင်းဆိုး၊ အပသ္မာရ အတွက် ထည့်သွင်းကာ အဂ္နేయဗိဒ္ယာကို မန်တရကုသမှုနှင့် အာယုဝေဒ ပေါင်းစည်းမှုအဖြစ် ပြသသည်။
Shlokas
Verse 1
आ विष्णुः शिवः स्कन्दो गौरो गौरीलक्ष्मीर्गणादयः अप्_२९८०५१घ् इत्य् आग्नये महापुराणे बालग्रहहरं बालतन्त्रं नाम अष्टनवत्यधिकद्विषततमो ऽध्यायः अथ नवनवत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः ग्रहहृन्मन्त्रादिकम् अग्निर् उवाच ग्रहापहारमन्त्रादीन् वक्ष्ये ग्रहविमर्दनान् हर्षेच्छाभयशोकादिविरुद्धाशुचिभोजनात्
(ဖိတ်ခေါ်ခြင်း) အို ဗိෂ္ဏု၊ အို ရှိဝ၊ အို စကန္ဒ၊ အို ဂေါရ၊ အို ဂေါရီ၊ အို လက္ရှ္မီ၊ နှင့် ဂဏများ စသည်တို့!—ဤသို့ အဂ္နိ မဟာပုရာဏတွင် ကလေးကို ထိခိုက်စေသော ဂြဟများကို ဖယ်ရှားသည့် «ဘားလတန္တရ» (ကလေးကာကွယ်ရေး တန္တရ) ဟုခေါ်သော အခန်း ၂၉၈ ပြီးဆုံးသည်။ ယခု အခန်း ၂၉၉ ကို စတင်သည်—ဂြဟဖယ်ရှားရေး မန္တရများနှင့် ဆက်စပ်နည်းလမ်းများအကြောင်း။ အဂ္နိက ပြောသည်– «ဂြဟများကို နှင်ထုတ်ရန် မန္တရများနှင့် အထောက်အကူနည်းလမ်းများ၊ ၎င်းတို့၏ ထိခိုက်မှုကို ချေမှုန်းသော နည်းများကို ငါကြေညာမည်။ ထိုအရာများသည် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ လိုချင်တပ်မက်ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း စသည်တို့မှလည်းကောင်း၊ မကိုက်ညီသော သို့မဟုတ် မသန့်ရှင်းသော အစားအစာ စားသုံးခြင်းမှလည်းကောင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်»။
Verse 2
गुरुदेवादिकोपाच्च पञ्चोन्मादा भवन्त्य् अथ त्रिदोषजाः सन्निपाता आगन्तुरिति ते स्मृताः
ဆရာ၊ ဒေဝတားများ စသည်တို့၏ အမျက်ဒေါသကြောင့် ဥန్మာဒ (အရူးအမူး/စိတ်မတည်) အမျိုးအစား ငါးမျိုး ပေါ်ပေါက်သည်။ ထိုအရာများကို တ్రိဒోష (ဒို့ရှ သုံးပါး) မှ ဖြစ်သောအမျိုး၊ sannipāta (ဒို့ရှအားလုံး ပေါင်းစည်း၍ ချို့ယွင်းခြင်း) မှ ဖြစ်သောအမျိုး၊ နှင့် āgantuka (ပြင်ပအကြောင်းကြောင့် ဖြစ်သော) အမျိုးဟု မှတ်ယူကြသည်။
Verse 3
देवादयो ग्रहा जाता रुद्रक्रोधादनेकधा सरित्सरस्तडागादौ शैलोपवनसेतुषु
ဒေဝတားတို့မှ စ၍ ဂြဟများသည် ရုဒ္ဒရ၏ အမျက်ကြောင့် အမျိုးမျိုးသော ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် မွေးဖွားလာကာ မြစ်များ၊ ရေကန်များ၊ ရေကန်ငယ်များ စသည့် ရေရာနေရာများနှင့် တောင်တန်း၊ တောအုပ်၊ တံတား/လမ်းတံတားတို့တွင် နေထိုင်ကြသည်။
Verse 4
नदीसङ्गे शून्यगृहे विलद्वार्येकवृक्षके ग्रहा गृह्णन्ति पुंसश् च श्रियः सुप्ताञ्च गर्भिणीम्
မြစ်ဆုံရာ၌၊ လူမနေသောအိမ်၌၊ တံခါးပေါက်ကွဲကာ ဟာလွန်းသောအိမ်၌၊ တစ်ပင်တည်းရှိသော သစ်ပင်အနီး၌—ထိုနေရာများတွင် ဂြဟတို့သည် ယောက်ျားကို ဖမ်းဆီးတတ်သည်။ ထို့အတူ စည်းစိမ်ချမ်းသာကိုလည်း ဖမ်းယူကာ အိပ်နေသော မိန်းမနှင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင် မိန်းမကိုလည်း ထိခိုက်စေသည်။
Verse 5
आसन्नपुष्पान्नग्नाञ्च ऋतुस्नानं करोति या अवमानं नृणां वैरं विघ्नं भाग्यविपर्ययः
မိန်းမတစ်ဦးသည် မစတင်မီ နီးကပ်လာသော ရာသီသွေးဆင်းချိန်၌ သို့မဟုတ် အဝတ်မဝတ်ဘဲ ရာသီရေချိုးကို ပြုလုပ်ပါက လူတို့၏ အရှက်ခွဲခြင်း၊ ရန်ငြိုး၊ အတားအဆီးများနှင့် ကံကောင်းခြင်း၏ ပြောင်းပြန်ဖြစ်ခြင်းတို့ကို ရရှိစေသည်။
Verse 6
देवतागुरुधर्मादिसदाचारादिलङ्घनम् स्त्रिय इति ञ , ट च पतनं शैलवृक्षादेर्विधुन्वन्मूर्धजं मुहुः
ဒေဝတား၊ ဆရာ၊ ဓမ္မနှင့် အခြား သဒ္ဓာကျင့်ဝတ်ကောင်းများကို ချိုးဖောက်ခြင်းသည် ‘ပတန’ (ကျဆုံးခြင်း) ၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ မိန်းမတို့အတွက်လည်း ထိုသို့ပင် ဆိုထားပြီး၊ ကျောက်တုံး၊ သစ်ပင် စသည့်အနီး၌ ရပ်နေစဉ် ဆံပင်ကို မကြာခဏ လှုပ်ခါ/ခါးခါးလှုပ်ခြင်းကိုလည်း ကျဆုံးခြင်း၏ နိမိတ်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။
Verse 7
रुदन्नृत्यति रक्ताक्षो हूंरूपो ऽनुग्रही नरः उद्विग्नः शूलदाहार्तः क्षुत्तृष्णार्तः शिरोर्तिमान्
ယောက်ျားတစ်ဦးသည် ငိုယိုကာ ကခုန်လှုပ်ရှားနေပြီး မျက်လုံးနီရဲကာ “ဟူṁ” ဟု ကြမ်းတမ်းသည့် အရုပ်အဆင်းကို ဆောင်လျက်၊ အလွန်တင်းတိမ်ကပ်ကပ်/ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ဖြစ်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားကြောက်ရွံ့ကာ၊ ချွန်ထိုးနာကျင်မှုနှင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့သော နာကျင်မှုတို့ကြောင့် ညှဉ်းပန်းခံရ၍၊ ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကြောင့်လည်း ခံစားရကာ၊ ခေါင်းကိုက်နာရှိလျှင်—ဤအရာတို့ကို ထိုသို့သော လက္ခဏာများအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။
Verse 8
देहि दहीति याचेत बलिकामग्रही नरः स्त्रीमालाभोगस्नानेच्छूरतिकामग्रही नरः
«ပေးပါ၊ ပေးပါ» ဟု အမြဲတမ်းတောင်းဆိုနေသူသည် ဘလိ (လှူဒါန်းအပေးအယူ) ကိုလိုလားသည့် ဆန္ဒကြောင့် ဖမ်းဆီးခံရသူ ဖြစ်သည်။ မိန်းမ၊ ပန်းကုံး၊ အာရုံခံစားမှုအပျော်အပါးနှင့် ရေချိုးခြင်းကို တောင့်တသူသည် ကာမတဏှာကြောင့် ဖမ်းဆီးခံရသူ ဖြစ်သည်။
Verse 9
महासुदर्शनो व्योमव्यापी विटपनासिकः पातालनारसिंहाद्या चण्डीमन्त्रा ग्रहार्दनाः
«မဟာသုဒർശန», «ဗျိုးမဗျာပီ» (ကောင်းကင်တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သူ), «ဝိဋပနာသိက» (အရှုပ်အထွေး/တောအုပ် ဖျက်ဆီးသူ), «ပါတာလနာရသိံဟ» စသည်တို့သည်—ဂြဟ (graha) များ၏ အနှောင့်အယှက်ကို ချေမှုန်းသက်သာစေသော ချဏ္ဍီမန်တရများ ဖြစ်ကြသည်။
Verse 10
पृश्नीहिङ्गुवचाचक्रशिरीषदयितम्परम् पाशाङ्कुशधरं देवमक्षमालाकपालिनम्
pṛśnī, hiṅgu, vacā, cakra နှင့် śirīṣa တို့ကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော ဒေဝသခင်သည် ပာရှ (ကြိုးချည်) နှင့် အင်္ကုရှ (ချွန်တံ) ကို ကိုင်ဆောင်၍ မာလာ (ပုတီး) နှင့် ကပာလ (ခေါင်းခွံခွက်) ကိုလည်း ကိုင်ထားသည်။
Verse 11
खट्टाङ्गाब्जादिशिक्तिञ्च दधानं चतुराननम् अन्तर्वाह्यादिखट्टाङ्गपद्मस्थं रविमण्डले
နေမဏ္ဍလ (ravi-maṇḍala) အတွင်း၌ မျက်နှာလေးဖက်ရှိသော ဒေဝတাকে ခတ်တောင်းဂ (khaṭṭāṅga) တံတောင်၊ ကြာပန်းနှင့် အခြားသင်္ကေတများကို ကိုင်ဆောင်ကာ၊ အတွင်း/အပြင် ခတ်တောင်းဂ စသည့် အမှတ်အသားများပါသော ကြာပန်းပေါ်၌ ထိုင်နေသည်ဟု စိတ်ကူးပုံဖော်ရမည်။
Verse 12
आदित्यादियुतं प्रार्च्य उदितेर्के ऽर्घ्यकं ददेत् श्वासविषाग्निविप्रकुण्डीहृल्लेखासकलो भृगुः
အာဒိတျ (Āditya) နှင့် အဖော်ဒေဝတများနှင့်အတူ နေကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက် နေထွက်ချိန်တွင် အရ္ဃျ (arghya) ရေကို ဆက်ကပ်ရမည်။ ထိုကြောင့် ဘ္ဃု (Bhṛgu) သည် အသက်ရှုကျပ်ခြင်း၊ အဆိပ်ဒဏ်၊ ရောဂါ/ဖျားနာမှု၏ မီးလောင်သကဲ့သို့သော ပူလောင်မှု၊ ပုံပျက်ယွင်းမှု သို့မဟုတ် အနှောင့်အယှက်၊ ကုဏ္ဍီအမျိုးအစား ဖောရောင်ခြင်း၊ နှလုံးကို ခြစ်သကဲ့သို့ နာကျင်ခြင်း နှင့် အခြားရောဂါအားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။
Verse 13
अर्काय भूर्भुवःस्वश् च ज्वालिनीं कुलमुद्गरम् पद्मासनो ऽरुणो रक्तवस्त्रसद्युतिविश्वकः
အာရ္က (နေမင်း) အတွက် «ဘူḥ၊ ဘုဝḥ၊ စွḥ» ဟူသော ဝျာဟရတိများကို ရွတ်ဆို/အသုံးချရမည်။ သူသည် မီးလောင်တောက်ပ၍ မျိုးရိုးကို ချေမှုန်းသော ဂုဒ္ဂရ (တုတ်မောင်း) ကို ကိုင်ကာ ပဒ္မာသန (ကြာပန်းထိုင်) ဖြင့် ထိုင်နေသည်။ အရုဏ (နီညို) အရောင်၊ အနီရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ပြီး စကြဝဠာတစ်လျှောက် တောက်ပသော ဂုဏ်ရောင်ဖြင့် ပြည့်စုံသည်။
Verse 14
उदारः पद्मधृग्दोर्भ्यां सौम्यः सर्वाङ्गभूषितः रक्ता हृदादयः सौम्या वरदाः पद्मधारिणः
သူသည် ဂုဏ်သိက္ခာမြင့်မား၍ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကြာပန်းကို ကိုင်ထားသည်။ သဘောထားနူးညံ့၍ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းအားလုံးတွင် အလှဆင်တန်ဆာများဖြင့် ပြည့်စုံသည်။ နှလုံးနှင့် အတွင်းနေရာများသည် အနီရောင်ဖြစ်ပြီး၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်သိမ်မွေ့ကာ ကောင်းချီးပေးသူ၊ ကြာပန်းကို ဆောင်ထားသူ ဖြစ်သည်။
Verse 15
विद्युत्पुञ्जनिभं वस्त्रं श्वेतः सौम्यो ऽरुणः कुजः बुधस्तद्वद्गुरुः पीतः शुक्लः शुक्रः शनैश् चरः
သတ်မှတ်ထားသော ဝတ်ရုံသည် လျှပ်စစ်အစုအဝေးကဲ့သို့ တောက်ပသည်။ ဆိုမ (လ) သည် အဖြူရောင်; ကုဇ (အင်္ဂါရ) သည် နီညိုရောင်။ ဗုဓ (မေဃ်ကူရီ) သည် ထိုနည်းတူ (အဖြူရောင်); ဂုရု (ဂျူပီတာ) သည် အဝါရောင်; သုကရ (ဗီးနပ်စ်) သည် တောက်ပသော အဖြူ; နှင့် ရှနိုက်ရှ္စရ (စနေ) သည် မဲညို/အမဲရောင် ဖြစ်သည်။
Verse 16
कृष्णाङ्गारनिभो राहुर्धूम्रः केतुरुदाहृतः वामोरुवामहस्तान्ते दक्षहस्ताभयप्रदा
ရာဟုကို မဲသော မီးသွေးကဲ့သို့ ဟု ဖော်ပြကြသည်။ ကေတုကို မီးခိုးရောင် ဟု ကြေညာထားသည်။ ဘယ်လက်ကို ဘယ်ပေါင်ပေါ်တွင် ထား၍ ညာလက်ဖြင့် အဘယမုဒ္ရာ (abhaya-mudrā) — မကြောက်ရွံ့ခြင်း၏ အမူအရာကို ပေးသည်။
Verse 17
स्वनामाद्यन्तु वीजास्ते हस्तौ संशोध्य चास्त्रतः विपिटनासिक इति ञ अङ्गुष्ठादौ तले नेत्रे हृदाद्यं व्यापकं न्यसेत्
ထို့နောက် မိမိ၏အမည်မှ စ၍ ဘီဇ (seed-syllables) များကို တင်သွင်း/တပ်ဆင်ရမည်။ အစတြ-မန္တရ (Astra-mantra) ဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို သန့်စင်ပြီးနောက် «ña» သရအက္ခရာဖြင့် ‘vipiṭanāsikā’ (နှာခေါင်းနှိပ်/ပိတ် မုဒ္ရာ) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် လက်မမှ စ၍ လက်ဖဝါး၊ မျက်စိများနှင့် နှလုံးမှ စတင်ကာ အနှံ့ပျံ့သော မန္တရကို နျာသ (nyāsa) အဖြစ် တင်ထားရမည်။
Verse 18
मूलवीजैस्त्रिभिः प्राणध्यायकं न्यस्य साङ्गकम् प्रक्षाल्य पात्रमस्त्रेण मूलेनापूर्य वारिणा
မူလ-ဘီဇ သုံးပါးဖြင့် အင်္ဂများနှင့်တကွ ပရာဏ-နျာသ (အသက်ဓာတ်တင်သွင်းခြင်း) ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ အစတြ-မန္တရဖြင့် ပူဇော်ပစ္စည်းအိုးကို ဆေးကြောကာ၊ မူလ-မန္တရဖြင့် သန့်စင်သက္ကာပြုထားသော ရေဖြင့် ဖြည့်ရမည်။
Verse 19
गन्धपुष्पाक्षतं न्यस्य दूर्वामर्घ्यञ्च मन्त्रयेत् आत्मानं तेन सम्प्रोक्ष्य पूजाद्रव्यञ्च वै ध्रुवम्
သနပ်ခါး (စန္ဒန), ပန်းနှင့် အက္ခတ (မကွဲသော ဆန်) ကို တင်ထားပြီး၊ ဒူರ್ವာမြက်နှင့် အရ္ဃျ ပူဇော်အပ်နှံမှုကို မန္တရဖြင့် သက္ကာပြုရမည်။ ထိုအရ္ဃျဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကို ပက်ဖျန်းသန့်စင်ပြီးနောက် ပူဇော်ပစ္စည်းများကိုလည်း မလွဲမသွေ သန့်စင်သက္ကာပြုရမည်။
Verse 20
प्रभूतं विमलं सारमाराध्यं परमं सुखम् पीठाद्यान् कल्पयेदेतान् हृदा मध्ये विदिक्षु च
အလွန်ပေါများ၍ အညစ်အကြေးကင်းသော အနှစ်သာရ—ပူဇော်ထိုက်၍ အမြင့်ဆုံးသော သုခ—ကို အာရాధနာပြုပြီးနောက်၊ ပီဋ္ဌမှ စ၍ ဤအထောက်အကူပုံစံများကို နှလုံးအလယ်၌လည်းကောင်း၊ အလယ်တန်းဦးတည်ရာများ၌လည်းကောင်း စိတ်ဖြင့် တည်ဆောက် (မြင်ယောင်) ရမည်။
Verse 21
पीठोपरि हृदा मध्ये दिक्षु चैव विदिक्षु च पीठोपरि हृदाब्जञ्च केशवेष्वष्टशक्तयः
ပီဋ္ဌအပေါ်၌လည်းကောင်း၊ နှလုံးအလယ်၌လည်းကောင်း၊ အဓိကဦးတည်ရာများနှင့် အလယ်တန်းဦးတည်ရာများ၌လည်းကောင်း—ပီဋ္ဌအပေါ်နှင့် နှလုံးကြာပန်းအပေါ်၌—ကေရှဝနှင့် ဆက်နွယ်သော အဋ္ဌ-ရှက္တိ (ရှက္တိရှစ်ပါး) ကို တင်ထား/မြင်ယောင်ရမည်။
Verse 22
वां दीप्तां वीं तथा सुक्ष्मां वुञ्जयां वूञ्चभाद्रिकां वें विभूतीं वैं विमलां वोमसिघातविद्युताम्
“ဗီဇအက္ခရာများကို ဤသို့ သမาธိ/အသုံးချရမည်— vāṃ ကို ‘တောက်လောင်သော’; vīṃ ကို ‘သိမ်မွေ့သော’; vuñ ကို ‘အောင်မြင်သော’; vūñ ကို ‘မင်္ဂလာရှိသော’; veṃ ကို ‘ဗိဘူတိပြည့်ဝ၍ တန်ခိုးရောင်ရမ်းသော’; vaiṃ ကို ‘သန့်ရှင်းသော’; voṃ ကို ‘အတားအဆီးနှင့် ရန်သူကို ချေမှုန်းသည့် မိုးကြိုး’ ဟူ၍။”
Verse 23
वौं सर्वतोमुखीं वं पीठं वः प्रार्च्य रविं यजेत् आवाह्य दद्यात् पाद्यादि हृत्षडङ्गेन सुव्रत
မန္တရ “vauṃ” ဖြင့် သာဝတောမုခီ (Sarvatomukhī) ဒေဝီကို စိတ်တွင်သိမ်းဆည်း၍ တွေးတောရမည်။ “vaṃ” ဖြင့် ပီဋ္ဌ (pīṭha) ကို တည်စေ၏။ “vaḥ” ဖြင့် အရင်ပူဇော်ပြီးနောက် ရဝိ (နေမင်း) ကို ပူဇော်ရမည်။ အာဝါဟန ပြု၍ ခြေသုတ်ရေမှ စ၍ အရဃျ လှူဒါန်းအစဉ်ကို ပေးကမ်းကာ၊ နှလုံးဗဟို ဟෘတ်-ṣaḍaṅga (ခြောက်အင်္ဂ နျာသ) နှင့်အတူ ဆောင်ရွက်ရမည်၊ အကျင့်သီလရှိသူရေ။
Verse 24
खकारौ दण्डिनौ चण्डौ मज्जा दशनसंयुता मांसदीर्घा जरद्वायुहृदैतत् सर्वदं रवेः
ရဝိ (နေမင်း) အတွက် ‘kha’ သဒ္ဒါအက္ခရာသည် ပုံစံနှစ်မျိုး—‘daṇḍin’ နှင့် ‘caṇḍa’ ဟူ၍ ရှိသည်။ ၎င်းသည် အရိုးမြစ် (marrow) နှင့် သွားတို့နှင့် ဆက်စပ်ပြီး၊ အသားကို ခိုင်မာစေကာ အသက်ဓာတ်တည်ကြည်မှုကို ရှည်စေသည်။ အိုမင်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော လေဓာတ် (vāta) ရောဂါများကို နှိမ်နင်း၍ နှလုံးကို ထောက်ပံ့သည်—ထို့ကြောင့် ရဝိအတွက် အလုံးစုံပေးစွမ်းသော သဒ္ဒါဖြစ်သည်။
Verse 25
वह्नीशरक्षो मरुताम् किक्षु पूज्या हृदादयः स्वमन्त्रैः कर्णिकान्तस्था दिक्ष्वस्त्रं पुरतः सदृक्
အဂ္နိ၊ ဣဿ (Śiva)၊ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သော ဒေဝတာများ (rakṣaḥ) နှင့် မရုတ်များကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် နှလုံး (hṛd) မှ စသော နျာသများကို မိမိတို့၏ မန္တရများဖြင့် ဆောင်ရွက်၍ ကြာပန်း၏ ကဏ္ဏိကာ (pericarp) အဆုံး၌ တည်ထားရမည်။ ထို့ပြင် အက်စတြ (astra) မန္တရကို အရပ်မျက်နှာများတွင် လိမ်းကျင့်ကာ ရှေ့တွင်လည်း ကာကွယ်သော မျက်စိတစ်စုံ/အကာအရံအဖြစ် တင်ထားရမည်။
Verse 26
पूर्वादिदिक्षु सम्पूज्याश् चन्द्रज्ञगुरुभार्गवाः नस्याञ्जनादि कुर्वीत साजमूत्रैर् ग्रहापहैः
အရှေ့မှ စသော အရပ်မျက်နှာများတွင် သင့်တော်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ နာသျ (nasya) — နှာခေါင်းမှ ဆေးထည့်ခြင်း၊ အဉ္ဇန (añjana) — မျက်စိဆေးလိမ်းခြင်း နှင့် ဆက်စပ်သော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို ပြုလုပ်ရမည်။ ဂြဟ (graha) အပျက်အန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားသော ဆေးအဖြစ် ဆိတ်ဆီး (goat’s urine) ကို အသုံးပြု၍၊ လ၊ ဂျဉ (jña) — ဟောရာပညာရှင်၊ ဂုရု (Bṛhaspati) နှင့် ဘာရ္ဂဝ (Śukra) ကို အာဝါဟန/အမည်ခေါ်၍ ဆောင်ရွက်ရမည်။
Verse 27
पाठापथ्यावचाशिग्रुसिन्धूव्योषैः पृथक् फलैः अजाक्षीराढके पक्वसर्पिः सर्वग्रहान् हरेत्
ဆိတ်နို့ တစ် āḍhaka ထဲတွင် ချက်ထားသော ဂျီ (ghee) ကို pāṭhā, pathyā, vacā, śigru, saindhava (ကျောက်ဆား) နှင့် tryūṣa (အရသာစပ်သုံးမျိုး) တို့၏ အသီး/အတိုင်းအတာများကို သီးသန့်စီ ပါဝင်စေ၍ ပြုလုပ်လျှင်၊ ဂြဟ (graha) အနှောင့်အယှက် အားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်သည်။
Verse 28
वृश्चिकालीफलीकुष्ठं लवणानि च शार्ङ्गकम् अपस्मारविनाशाय तज्जलं त्वभिभोजयेत्
အပစ್ಮာရ (ဝက်ရူးပြန်/တက်ခြင်း) ကိုဖျက်ဆီးရန်၊ ဝೃၑ္စိကာလီ အသီး၊ ကုဋ္ဌ၊ ဆားများနှင့် ရှာရင်္ဂက တို့ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ရေကို လူနာအား သောက်စေသင့်သည်။
Verse 29
विदारीकुशकाशेक्षुक्वाथजं पाययेत् पयः द्रोणे सयष्टिकुष्माण्डरसे सर्पिश् च संस्कृतौ
ဗိဒါရီ၊ ကုရှ၊ ကာရှ နှင့် ကြံတို့၏ ကွာသ (ဆေးရည်ပြုတ်) ဖြင့်ပြင်ဆင်ထားသော နို့ကို သောက်စေသင့်သည်။ ထို့အတူ ဒရိုးဏ အတိုင်းအတာ (အစုကြီး) ဖြင့် ကုෂ္မာဏ္ဍ (အက်ရှ်ဂေါ့ဒ်) ရည်နှင့် ယဿ္ဋိ (ယဿ္ဋိမဓု/လိကော်ရစ်) တို့ဖြင့် စံစကရိတ (ဆေးပြုပြင်) ထားသော ဆေးဃီကိုလည်း ပြင်ဆင်သင့်သည်။
Verse 30
पञ्चगव्यं घृतं तद्वद्योगं ज्वरहरं शृणु ॐ भस्मास्त्राय विद्महे एकदंष्ट्राय धीमहि तन्नो ज्वरः प्रचोदयात् कृष्णोषणनिशारास्नाद्राक्षातैलं गुडं लिहेत्
ဤအဖျားပျောက်ဆေးကို နားထောင်ပါ—ပဉ္စဂဝျ ကို ဃီနှင့်ရောစပ်ထားသော ဤယောဂ (ဖော်မြူလာ) သည် အဖျားကိုဖယ်ရှားသည်။ (မန္တရ) «အိုမ်။ ငါတို့သည် ဘဟ္စမာස්တြာ ကို သိ၏; တစ်စွယ်ရှိသူ (ဧကဒံෂ္ဋရ) ကို သမาธိပြု၏; ထိုအဖျားသည် ငါတို့ထံမှ ထွက်ခွာစေပါစေ»။ မရိချ်အနက်၊ ချင်းခြောက်၊ နနွင်း၊ ရာස්နာ နှင့် စပျစ်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဆီ/အဆီပြင်ဆင်မှုနှင့် ဂုဍ (ဂျက်ဂရီ) ကို လျက်သင့်သည်။
Verse 31
श्वासवानथ वा भार्गीं सयष्टिमधुसर्पिषा पाठा तिक्ता कणा भार्गी अथवा मधुना लिहेत्
အသက်ရှုခက် (śvāsa) ရှိသော လူနာအတွက် ဘာရ္ဂီ ကို ယဿ္ဋီ (လိကော်ရစ်)၊ ပျားရည် နှင့် ဃီ တို့နှင့်အတူ ပေးသင့်သည်။ သို့မဟုတ် ပာဋာ၊ တိက္တာ၊ ကဏာ (ပိပ္ပလီ) နှင့် ဘာရ္ဂီ တို့၏ ပြင်ဆင်မှုကို ပျားရည်နှင့် လျက်စေနိုင်သည်။
Verse 32
धात्री विश्वसिता कृष्णा मुस्ता खर्जूरमागधी पिवरश्चेति हिक्काघ्नं तत् त्रयं मधुना लिहेत्
ဓာတြီ (အမလကီ)၊ ဝိශ්ဝသိတာ၊ ကృష్ణာ၊ မုஸ္တာ၊ ခရ္ဇူရ၊ မာဂဓီ (ပိပ္ပလီ) နှင့် ပိဝရ—ဤတို့သည် ဟစ်ကာ (ဟစ်ကပ်) ကိုဖျက်ဆီးသော ဆေးများဖြစ်သည်။ ထိုတို့အနက် သုံးမျိုး (တတ်္ တြယ) ကို ပျားရည်နှင့်ရော၍ လျက်သင့်သည်။
Verse 33
कामली जीरमाण्डूकीनिशाधात्रीरसं पिवेत् व्योषपद्मकत्रिफलाकिडङ्गदेवदारवः रास्नाचूर्णं समं खण्डैर् जग्ध्वा कासहरं ध्रुवम्
ကာမလီ၊ ဂျီရာ၊ မာဏ္ဍူကီ၊ နိရှာ၊ ဓာတ်ရီ တို့၏ အရည်ညှစ်ကို သောက်ရမည်။ ထို့ပြင် ဗျောရှ၊ ပဒ္မကာ၊ တြိဖလာ၊ ကိဍင်္ဂ၊ ဒေဝဒါရု၊ ရာစနာ တို့ကို အချိုးတူမှုန့်ဖျော်၍ သကြားခဲအပိုင်းများနှင့်အတူ စားလျှင် ချောင်းဆိုးကို အမှန်တကယ် ပျောက်ကင်းစေသည်။
Frequently Asked Questions
A dual protocol is emphasized: (1) ritual engineering (astra-purification, bīja-nyāsa, pīṭha/śakti placement, solar-disc visualization, arghya timing at sunrise, directional protections) and (2) applied Ayurveda (nasya/añjana and specific medicated ghee, decoctions, and lehyas) mapped to symptom clusters like jvara, śvāsa, hikkā, kāsa, and apasmāra.
By framing healing as disciplined upāsanā: purity, mantra, nyāsa, and deity-visualization are treated as dharmic technologies that protect life-force and clarity, aligning bodily well-being (bhukti) with steadiness of mind and devotion supportive of liberation-oriented practice (mukti).