त्यजंति प्राणिनः प्राणान्स्वर्गद्वारांतरे द्विज । प्रयांति परमं स्थानं विष्णोस्ते नात्र संशयः
tyajaṃti prāṇinaḥ prāṇānsvargadvārāṃtare dvija | prayāṃti paramaṃ sthānaṃ viṣṇoste nātra saṃśayaḥ
Wahai yang dua kali lahir (dvija), makhluk yang melepaskan nafas hayat dalam lingkungan Svargadvāra akan menuju ke kediaman tertinggi Viṣṇu—tiada keraguan tentang hal itu.
Brahmā (deduced; Vaiṣṇavakhaṇḍa dialogue style)
Tirtha: Svargadvāra
Type: ghat
Listener: Dvija (addressed explicitly)
Scene: A solemn scene at Svargadvāra: a dying devotee on a simple cot facing the river, family and a brāhmaṇa nearby; above, a radiant Viṣṇu-path opens—light forming a corridor from the ghat to the heavens; the narrator addresses ‘dvija’.
Passing away at a highly sanctified tīrtha is portrayed as a direct cause for attaining Viṣṇu’s supreme abode.
Svargadvāra, a celebrated sacred spot within Ayodhyā.
No specific ritual is prescribed; the emphasis is on the salvific power of the place at the moment of death.