विधाय भुजवेगं वा पादौ बद्ध्वा शनैः शनैः । मौनेन मानुषो मायां त्यक्त्वा याति शिवालये
vidhāya bhujavegaṃ vā pādau baddhvā śanaiḥ śanaiḥ | maunena mānuṣo māyāṃ tyaktvā yāti śivālaye
Sama ada bergerak ke hadapan dengan kekuatan lengan, atau dengan kaki terikat lalu melangkah amat perlahan, seseorang—melalui diam suci (mauna)—menanggalkan māyā dan menuju Śivālaya, kediaman Śiva.
Sūta (Lomaharṣaṇa) (deduced from Prabhāsa Khaṇḍa māhātmya narration style)
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra
Type: kshetra
Scene: An ascetic pilgrim advances with great difficulty—either pulling forward by arms or moving with bound feet—yet surrounded by a calm aura; a luminous Śiva-temple/Śivālaya appears ahead as māyā (dark veil) falls away.
Disciplined restraint—especially silence—purifies perception; austerity joined with devotion leads beyond māyā toward Śiva.
Vastrāpatha kṣetra in Prabhāsa Khaṇḍa, described as a Śivālaya destination.
Mauna (silence) as a vow/discipline, alongside severe yātrā-austerities (moving by arms or with feet bound, progressing slowly).