तच्च भूमौ निपतितं ततो भूभिसुतोऽभवत् । स प्रभासं ततो गत्वा बाल्यात्प्रभृति शंकरम्
tacca bhūmau nipatitaṃ tato bhūbhisuto'bhavat | sa prabhāsaṃ tato gatvā bālyātprabhṛti śaṃkaram
Air mata itu jatuh ke bumi, lalu daripadanya lahirlah putera Bumi. Dia pun pergi ke Prabhāsa dan sejak kecil lagi berbakti kepada Śaṅkara.
Īśvara (Śiva)
Tirtha: Prabhāsa
Type: kshetra
Listener: Pārvatī
Scene: A radiant tear-drop falls to earth; from the earth arises a child/being (Bhū-bhisu-ta), who then journeys toward the luminous Prabhāsa shore/kshetra and bows to Śaṅkara.
Even a being born from a fierce cosmic moment can become sanctified through lifelong devotion and pilgrimage to a holy kṣetra.
Prabhāsa (Prabhāsa Kṣetra), presented as the arena for steadfast devotion to Śiva.
None directly; it highlights a model of bhakti—turning toward Śaṅkara from an early age.