ईश्वर उवाच । या संज्ञा सा स्मृता राज्ञी छाया या सा तु निक्षुभा । राजृ दीप्तौ स्मृतो धातू राजा राजति यः सदा
īśvara uvāca | yā saṃjñā sā smṛtā rājñī chāyā yā sā tu nikṣubhā | rājṛ dīptau smṛto dhātū rājā rājati yaḥ sadā
Īśvara bersabda: “Dia yang bernama Saṃjñā dikenang sebagai ‘Rājñī’; dan dia yang bernama Chāyā ialah ‘Nikṣubhā’. Akar kata rāj difahami dalam erti ‘bersinar’; maka sesiapa yang sentiasa bersinar disebut ‘Rājā’ (raja).”
Īśvara (Śiva)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: Īśvara as teacher, seated in serene posture, explaining the meanings of Saṃjñā/Chāyā and the root ‘rāj’; a disciple listens attentively, with a subtle radiance motif around the word ‘rāj’.
True kingship is linked to inner radiance and dharmic splendor; names are treated as carriers of spiritual meaning.
This teaching occurs within the Prabhāsakṣetra Māhātmya, reinforcing Prabhāsa as a place where divine instruction is revealed.
No ritual is prescribed; the verse is an etymological-dharmic explanation.