दक्ष उवाच । अनेन तनया मह्यमष्टाविंशतिसंख्यया । ऊढा अखण्डचारित्रास्तास्त्यक्ता दोषवर्जिताः । मुक्त्वैकां रोहिणीं देव निषिद्धेन मयाऽसकृत्
dakṣa uvāca | anena tanayā mahyamaṣṭāviṃśatisaṃkhyayā | ūḍhā akhaṇḍacāritrāstāstyaktā doṣavarjitāḥ | muktvaikāṃ rohiṇīṃ deva niṣiddhena mayā'sakṛt
Dakṣa berkata: “Oleh dia, puteri-puteri beta yang berjumlah dua puluh lapan telah dikahwini; namun mereka yang tidak bercela dan berakhlak utuh itu ditinggalkan. Hanya seorang, Rohiṇī, wahai Deva—meskipun telah beta larang berkali-kali.”
Dakṣa
Partiality and neglect of duty are portrayed as adharma, generating conflict that reverberates through cosmic order.
This verse functions as mythic backstory within the Tīrthamāhātmya frame; the tīrtha remains the contextual setting of the chapter.
None; it is a narrative explanation for the Moon’s affliction and the ethical cause behind it.