स्वहस्तेन गुरोद्याहं त्वां भोजयितुमुत्सहे । क्रियतां तत्प्रसादो मे भुक्त्वाद्य मम मन्दिरे
svahastena gurodyāhaṃ tvāṃ bhojayitumutsahe | kriyatāṃ tatprasādo me bhuktvādya mama mandire
Wahai Guru, pada hari ini aku berhasrat menjamu tuan dengan tanganku sendiri. Kurniakanlah rahmat itu kepadaku—sudilah tuan menjamah hidangan hari ini di rumahku.
King (implied, addressing Vasiṣṭha)
Serving the guru through hospitality (anna-dāna) is a direct expression of dharma and a means to earn grace.
No tīrtha is named in this verse; the emphasis is on dharmic hospitality within the māhātmya narrative.
Inviting and feeding a revered guest (guru) as part of atithi-dharma.