यत्रास्ते भगवान्विष्णुर्योगनिद्रावशंगतः । शयानः शेषपर्यंके लक्ष्म्या संवाहितांघ्रियुक्
yatrāste bhagavānviṣṇuryoganidrāvaśaṃgataḥ | śayānaḥ śeṣaparyaṃke lakṣmyā saṃvāhitāṃghriyuk
Di sana bersemayam Bhagavān Viṣṇu, dikuasai tidur yoga—berbaring di atas ranjang Śeṣa, dengan kaki-Nya dilayani lembut oleh Lakṣmī.
Narrator (contextual; likely Sūta in Nāgara Khaṇḍa narration)
Tirtha: Śvetadvīpa
Type: kshetra
Scene: A serene cosmic chamber: Viṣṇu reclines on Śeṣa’s coils; Lakṣmī sits near his feet, gently massaging/attending them; a luminous, white, oceanic ambience of Śvetadvīpa.
The Lord is the cosmic sustainer—serene, self-possessed, and worship-worthy—even while resting in yogic slumber.
Śvetadvīpa is depicted as the divine realm where Viṣṇu rests upon Śeṣa with Lakṣmī’s service.
No explicit rite is given; the verse supports dhyāna (meditation) on Viṣṇu’s form and abode.