आनर्त उवाच । विधिना येन कर्तव्यं श्राद्धं सर्वं मुनीश्वर । तमाचक्ष्वाऽद्य कार्त्स्न्येन श्रद्धा मे महती स्थिता
ānarta uvāca | vidhinā yena kartavyaṃ śrāddhaṃ sarvaṃ munīśvara | tamācakṣvā'dya kārtsnyena śraddhā me mahatī sthitā
Ānarta berkata: Wahai tuan di antara para muni, jelaskanlah kepadaku hari ini dengan lengkap kaedah yang benar untuk melaksanakan seluruh Śrāddha. Sesungguhnya telah bangkit dalam diriku śraddhā yang besar dan teguh.
Ānarta
Listener: Bhartṛyajña (muni)
Scene: A kingly figure ‘Ānarta’ sits with folded hands before a serene muni, requesting the full Śrāddha procedure; palm-leaf manuscripts and ritual vessels hint at forthcoming vidhi.
True ritual practice begins with śraddhā (faith) and a desire to learn the complete, correct method from a qualified sage.
The wider frame remains the Hāṭakeśvara-kṣetra-māhātmya of the Nāgara Khaṇḍa, though this verse itself is a question initiating instruction.
A request is made for the full, rule-based procedure (vidhi) for performing Śrāddha.