लिंगं संस्थापयामास ज्ञात्वा क्षेत्रमनुत्तमम् । अब्रवीच्च ततो वाक्यं मेघगंभीरया गिरा
liṃgaṃ saṃsthāpayāmāsa jñātvā kṣetramanuttamam | abravīcca tato vākyaṃ meghagaṃbhīrayā girā
Setelah mengetahui tempat itu sebagai kṣetra yang tiada bandingan, beliau pun menegakkan liṅga. Lalu beliau bertutur dengan suara yang dalam laksana guruh di balik awan.
Sūta (narrating Yājñavalkya’s act)
Tirtha: Hāṭakeśvara-kṣetra; Yājñavalkyeśvara-liṅga (as emerging identity)
Type: kshetra
Listener: dvija-śreṣṭha (addressed later in v.175.16; the listener is a leading brāhmaṇa)
Scene: A revered figure, having recognized an unsurpassed sacred field, installs a Śiva-liṅga; the atmosphere is charged, and he speaks with a voice like rumbling monsoon clouds as attendants watch in reverence.
Sacred geography and sacred action unite: recognizing a kṣetra’s greatness culminates in worshipful establishment of Śiva’s liṅga.
The “anuttama kṣetra” of the adhyāya—connected with Hāṭakeśvara and praised as a destroyer of sins.
Liṅga-sthāpanā (liṅga-pratiṣṭhā): establishing/consecrating Śiva’s liṅga in the sacred kṣetra.