निंदायुक्तं स्वपितरं विलोक्य रुषिता भृशम् । चिंतयंती तदा देवी कथं यास्यामि मंदिरे
niṃdāyuktaṃ svapitaraṃ vilokya ruṣitā bhṛśam | ciṃtayaṃtī tadā devī kathaṃ yāsyāmi maṃdire
Melihat ayahnya sendiri sarat dengan celaan, Sang Dewi menjadi sangat murka. Lalu baginda berfikir, “Bagaimanakah aku akan pulang ke rumahku untuk berhadapan dengan Śiva?”
Narrator (Sūta/Lomaharṣaṇa) describing Satī’s reaction (deduced)
Scene: Satī turns her gaze toward Dakṣa, eyes blazing with restrained fury; around her, the yajña continues mechanically—priests chanting—while the moral center collapses.
A devotee cannot tolerate blasphemy of the Divine; inner dharma demands a decisive response to adharma.
Not directly; the Kedārakhaṇḍa setting remains in the background.
None explicitly; it portrays the ethical crisis caused by Śiva-nindā.