उवाच त्वरया युक्तः पर्वतान्पर्वतेश्वरः । हे मेरो हे निषधकिं गन्धमादन मन्दर । मैनाक क्रियतामद्य शंसध्वं च यथातथम्
uvāca tvarayā yuktaḥ parvatānparvateśvaraḥ | he mero he niṣadhakiṃ gandhamādana mandara | maināka kriyatāmadya śaṃsadhvaṃ ca yathātatham
Lalu Penguasa segala gunung, digerakkan oleh rasa segera, berseru kepada gunung-gunung: “Wahai Meru, wahai Niṣadha, wahai Gandhamādana, wahai Mandara, wahai Maināka—laksanakanlah pada hari ini; umumkanlah dan aturlah segala-galanya sebagaimana yang patut.”
Himālaya (Parvateśvara/Girirāja), within Sūta’s narration (deduced from context)
Tirtha: Himālaya / Kedāra sacred frame
Type: peak
Listener: (contextual) interlocutor
Scene: Parvateśvara (Himālaya) urgently summons famed mountains as if royal ministers; a grand cosmic council with towering anthropomorphic mountain-deities amid clouds.
Once dharma is understood, action should be prompt—sacred duties are carried out with discipline and proper arrangement.
The verse evokes sacred Himalayan geography within Kedārakhaṇḍa, complementing Kedāra’s wider holy landscape.
No specific rite; it is an instruction to complete necessary preparations and proclamations “as appropriate” (yathātatham).