तदपत्यमपत्यार्थं संसारे किल नारद । एतेषां दुर्लभानां हि किंचित्प्राप्नोति पुण्यवान्
tadapatyamapatyārthaṃ saṃsāre kila nārada | eteṣāṃ durlabhānāṃ hi kiṃcitprāpnoti puṇyavān
Wahai Nārada, dalam putaran saṃsāra ini manusia memang mencari zuriat demi kesinambungan keturunan; namun antara segala yang sukar diperoleh itu, hanya orang yang berpunya pahala memperoleh walau sedikit bahagiannya.
Sūta (Lomaharṣaṇa) (deduced from Māheśvarakhaṇḍa narration style)
Listener: Nārada
Scene: Nārada listens as a sage explains the human pursuit of progeny and the role of merit; a family scene appears with a cradle, while a scale symbolizing karma/puṇya shows only a small portion granted.
Worldly aims like lineage are common, but even rare higher attainments come only through puṇya (merit) and dharmic living.
No specific tīrtha is named in this verse; it functions as a general dharma statement within the Kaumārikākhaṇḍa narrative.
None is explicitly stated in this verse (no direct injunction regarding snāna, dāna, japa, or vrata).