स्नात्वा मौनेन चागत्य मणिकर्णीशमर्चयेत् । कंबलाश्वतरौ नत्वा वासुकीशं प्रणम्य च
snātvā maunena cāgatya maṇikarṇīśamarcayet | kaṃbalāśvatarau natvā vāsukīśaṃ praṇamya ca
Setelah mandi, dan kembali dalam diam (mauna), hendaklah memuja Maṇikarṇīśa. Setelah menunduk kepada Kambalā dan Aśvatara, hendaklah juga bersujud kepada Vāsukīśa.
Skanda (deduced, Kāśīkhaṇḍa context)
Tirtha: Maṇikarṇikā and Maṇikarṇīśa; Vāsukīśa (nāga-linked shrine)
Type: ghat
Scene: At Maṇikarṇikā ghat a pilgrim bathes; then walks back silently with lowered gaze; before a liṅga shrine labeled Maṇikarṇīśa; nearby, serpent-deities (Kambala, Aśvatara) depicted as nāga kings; a shrine to Vāsukīśa with serpent iconography.
Pilgrimage is not only movement but inner restraint—silence and reverent worship sanctify the journey.
Maṇikarṇikā via Maṇikarṇīśa, and associated nāga-linked sacred presences (Vāsukīśa, Kambala, Aśvatara).
Bathe, maintain silence, worship Maṇikarṇīśa, then bow to Kambala–Aśvatara and salute Vāsukīśa.