तवायमल्पपापस्य शापो मद्दर्शनावधिः । कल्पिस्ततेन मुनिना शापांतो नास्य कल्पितः
tavāyamalpapāpasya śāpo maddarśanāvadhiḥ | kalpistatena muninā śāpāṃto nāsya kalpitaḥ
“Bagi engkau yang dosanya sedikit, sumpahan ini hanya sampai engkau memandangku; tetapi bagi dia, sang muni itu tidak menetapkan pengakhiran sumpahan.”
Vijñaptikautuka (vidyādharapati)
Tirtha: Setukṣetra
Type: kshetra
Listener: Sukarṇa
Scene: The speaker calmly distinguishes two destinies: a light chain broken by darśana, and a heavier chain without fixed end; visual contrast between bright aura around the freed one and a shadowed, distant figure symbolizing the other’s ongoing bondage.
Purāṇic karma is graded: lighter faults can be relieved by grace and darśana, while grave transgressions bear harsher continuity.
The Setukhaṇḍa sacred setting is implicit; the verse highlights darśana as the decisive spiritual threshold.
No explicit ritual; the stated ‘limit’ is darśana of the Vidyādhara lord, functioning as a liberating encounter.