सूर्याद्वै धर्मराड् जज्ञे ते नेदं निर्मितं पुरा । धर्मेण निर्मितं दृष्ट्वा धर्मारण्यमनुत्तमम् । धर्मारण्यमिति प्रोक्तं यन्मया स्कन्द पुण्यदम्
sūryādvai dharmarāḍ jajñe te nedaṃ nirmitaṃ purā | dharmeṇa nirmitaṃ dṛṣṭvā dharmāraṇyamanuttamam | dharmāraṇyamiti proktaṃ yanmayā skanda puṇyadam
Daripada Sūrya lahirlah Dharmarāṭ; dialah yang pada zaman purba membentuk tempat suci ini. Melihat rimba tiada bandingan yang dibina oleh Dharma, maka dinamakan ‘Dharmāraṇya’—sebagaimana aku nyatakan kepadamu, wahai Skanda—yang mengurniakan pahala suci (puṇya).
Īśvara (Śiva)
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Listener: Skanda
Scene: Dharmarāṭ, radiant with solar aura, consecrates or ‘creates’ a vast sacred forest: trees arranged like a mandala, a central shrine/altar implied; the very air glows with dharma.
A holy site is holy because it is grounded in Dharma: the very landscape is portrayed as shaped by righteousness, making pilgrimage a direct encounter with dharma-made space.
Dharmāraṇya—the ‘Forest of Dharma’—is explicitly glorified as an unsurpassed puṇya-kṣetra.
No specific ritual is detailed here; the verse establishes the sacred origin and merit-bearing nature of Dharmāraṇya.