प्रभाते मांसशेषं च जम्बुकैर्गृध्रघातिभिः । मच्छरीरोद्भवं चास्थि स्नायुमांसेन चावृतम्
prabhāte māṃsaśeṣaṃ ca jambukairgṛdhraghātibhiḥ | maccharīrodbhavaṃ cāsthi snāyumāṃsena cāvṛtam
Pada waktu subuh, sisa daging dirampas oleh serigala—pembunuh burung nasar; dan sebatang tulang dari tubuhku, yang masih diliputi urat dan daging, tertinggal.
A princess/maiden recounting her former-life account to a king (deduced)
Tirtha: Revā (Narmadā) context
Type: river
Scene: First light of dawn reveals scattered remains; jackals tug at leftover flesh; a single bone with sinew clings, highlighted as the narrative focus against pale morning sky and river mist.
The body is impermanent, yet in a tīrtha-land even what remains can become the seed for auspicious rebirth through the place’s puṇya.
The Revā/Narmadā tīrtha-zone that culminates in Hanūmanteśvara’s sanctifying influence.
None; the verse prepares the later tīrtha-māhātmya outcome.