न तच्छास्त्रं यन्न विप्रप्रणीतं न तद्दानं यन्न विप्रप्रदेयम् । न तत्सौख्यं यन्नविप्रप्रसादान्न तद्दुःखं यन्न विप्रप्रकोपात्
na tacchāstraṃ yanna viprapraṇītaṃ na taddānaṃ yanna viprapradeyam | na tatsaukhyaṃ yannavipraprasādānna tadduḥkhaṃ yanna vipraprakopāt
Bukanlah śāstra yang sejati jika tidak dihimpun oleh para Brāhmaṇa; bukanlah dāna yang sejati jika tidak wajar dipersembahkan kepada Brāhmaṇa. Tiada bahagia tanpa keredaan mereka, dan tiada dukacita tanpa kemurkaan mereka.
Jagannātha (continuing speech in context)
Scene: A triptych-like scene: (1) brāhmaṇas composing/teaching śāstra; (2) a donor offering gifts with reverence; (3) a household flourishing under blessing, contrasted with a figure in distress under displeasure—showing prasāda/kopa as visible forces.
Purāṇic dharma ties social-spiritual well-being to honoring Brāhmaṇas: learning, charity, and prosperity are upheld through their guidance and blessings.
No specific site; the verse is a dharma-teaching embedded in the Revā Khaṇḍa’s pilgrimage context.
Dāna (charity) directed toward Brāhmaṇas is explicitly praised as ‘true’ giving within this teaching.