Adhyaya 213
Śrī Mārkaṇḍeya menyampaikan sebuah kisah teologi yang ringkas, sebagai kemuliaan tempat suci dan juga pedoman etika. Beliau memperkenalkan “perbuatan agung” (caritaṃ mahat) Sang Dewa, yang dikatakan bahawa sekadar mendengarnya pun membebaskan seseorang daripada segala dosa, lalu membingkai naratif dengan phalaśruti tentang buah pahala. Kisah itu menggambarkan Śambhu (Śiva) menzahirkan diri dalam rupa kanak-kanak dan bermain dengan budak-budak kampung menggunakan buah āmalaka. Mereka berulang kali melontar buah itu; Dewa segera mengambilnya kembali dan melontar semula, memperluas permainan ke segenap arah, sehingga para peserta menyedari bahawa āmalaka itu tidak lain ialah Parameśvara sendiri. Akhirnya dinyatakan bahawa tempat paling utama antara segala tirtha ialah Āmaleśvara, dan pemujaan di sana—walau sekali sahaja—menganugerahkan pencapaian “keadaan tertinggi” (paramaṃ padam). Bab ini mengikat identiti sebuah kuil setempat dengan ajaran tentang kehadiran Ilahi yang meliputi segalanya serta daya penyelamatan ibadah yang sederhana namun tulus.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि देवस्य चरितं महत् । श्रुतमात्रेण येनैव सर्वपापैः प्रमुच्यते
Śrī Mārkaṇḍeya berkata: Aku akan menuturkan lagi satu perbuatan agung Tuhan; yang dengan sekadar mendengarnya sahaja, seseorang dibebaskan daripada segala dosa.
Verse 2
अबालो बालरूपेण ग्रामण्यैर्बालकैः सह । आमलैः क्रीडते शम्भुस्तत्ते वक्ष्यामि भारत
Walaupun bukan kanak-kanak, Śambhu bermain dalam rupa seorang anak bersama budak-budak lelaki kampung, bersuka ria dengan buah āmalaka (amla). Hal ini akan aku ceritakan kepadamu, wahai Bhārata.
Verse 3
सर्वैस्तैरामलाः क्षिप्ता ये ते देवेन पाण्डव । आनीतास्तत्क्षणादेव ततः पश्चात्क्षिपेद्धरः
Wahai Pāṇḍava, apa jua buah āmalaka yang dilempar oleh semua budak itu, Sang Dewa mengembalikannya seketika; barulah selepas itu si pelempar melempar lagi.
Verse 4
यावद्गत्वा दिशो दिग्भ्य आगच्छन्ति पृथक्पृथक् । तावत्तमामलं भूतं पश्यन्ति परमेश्वरम्
Selama makhluk-makhluk pergi ke segala penjuru lalu kembali, masing-masing menurut arah mereka, sepanjang masa itu mereka menyaksikan Parameśvara—Tuhan Yang Maha Suci, tanpa cela, melampaui segalanya.
Verse 5
तृतीये चैव यत्कर्म देवदेवस्य धीमतः । स्थानानां परमं स्थानमामलेश्वरमुत्तमम्
Dan dalam bahagian ketiga, perbuatan yang dilakukan oleh Devadeva yang bijaksana di Āmaleśvara dinyatakan sebagai tempat suci yang tertinggi, paling utama antara segala tirtha.
Verse 6
तेन पूजितमात्रेण प्राप्यते परमं पदम्
Dengan menyembah-Nya semata-mata—hanya dengan itu—seseorang mencapai kedudukan yang tertinggi.