ततस्तौ वरदौ देवौ समायातौ युधिष्ठिर । प्रत्यक्षौ भास्करौ राजन्नुमाश्रीभ्यां विभूषितौ
tatastau varadau devau samāyātau yudhiṣṭhira | pratyakṣau bhāskarau rājannumāśrībhyāṃ vibhūṣitau
Kemudian dua dewa pemberi anugerah itu pun datang, wahai Yudhiṣṭhira; tampak nyata, bersinar laksana matahari, dihiasi oleh Umā dan Śrī, wahai raja.
Mārkaṇḍeya (narrating to Yudhiṣṭhira, inferred)
Tirtha: Revā-tīrtha (Narmadā tīra) in Revākhaṇḍa context
Type: ghat
Listener: Yudhiṣṭhira
Scene: On a luminous riverbank, two boon-giving deities appear visibly, sun-bright, each accompanied by their divine consort—Śaṅkara with Umā and Kṛṣṇa/Viṣṇu with Śrī—radiating shared majesty.
Sincere tapas and devotion culminate in pratyakṣa-darśana—direct experience of the divine.
The Narmadā-side place of austerity where the deities appear and grant boons.
None directly; the verse describes the fruit of prior worship and austerity—divine appearance and boon-bestowal.