स त्वं धर्मं परित्यज्य रामं राज्येऽभिषिच्य च।सह कौसल्यया नित्यं रन्तुमिच्छसि दुर्मते।।।।
sa tvaṃ dharmaṃ parityajya rāmaṃ rājyebhiṣicya ca |
saha kausalyayā nityaṃ rantum icchasi durmate || 2.12.45 ||
Wahai orang yang berfikiran jahat, dengan meninggalkan kebenaran dan menabalkan Rama, kamu mahu hidup bahagia selamanya bersama Kausalya!
O wickedminded one, deserting righteousness and installing Rama in the kingdom,you want to enjoy life with Kausalya everafter?
It frames dharma as impartial governance: Kaikeyī alleges that desire and favoritism would replace righteous, balanced kingship—an ethical warning against partiality in rule.
Kaikeyī attacks Daśaratha’s motives, claiming he wants Rāma crowned so he can indulge in happiness with Kausalyā.
Impartiality (samatā) is implied as the virtue at stake; the verse highlights how accusations of bias threaten royal legitimacy.