Mantraśodhana, Dīkṣā-krama, Guru-Pādukā, Ajapā-Haṃsa, and Ṣaṭcakra-Kuṇḍalinī Sādhana
विलिख्य क्रमतो धीमान्मनुं संशोधयेत्ततः । नामाद्यक्षरमारभ्य यावन्मन्त्रादि वर्णकम् ॥ ४ ॥
vilikhya kramato dhīmānmanuṃ saṃśodhayettataḥ | nāmādyakṣaramārabhya yāvanmantrādi varṇakam || 4 ||
Setelah menulis mantra mengikut turutan yang benar, orang bijaksana hendaklah meneliti lalu membetulkannya—bermula daripada huruf pertama Nama Suci hingga ke setiap suku kata yang membentuk mantra serta bahagian pembukaannya.
Sanatkumara (in instruction to Narada within the Vedanga/Mantra-vidhi context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It emphasizes that mantra-sādhana depends on śabda-śuddhi (purity and correctness of sound); accurate letters and sequence protect the intended spiritual potency and meaning.
Even in bhakti-oriented practice, the verse teaches disciplined reverence for the Lord’s names and mantras—careful writing and verification become a form of attentive devotion (smaraṇa with precision).
Śikṣā (phonetics) and Vyākaraṇa (linguistic correctness) are implied: one must check each akṣara (syllable/letter) from the opening name onward so the mantra is recited and transmitted without corruption.