Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy
ऋष्युदात्तेज्जुषीपूर्वा अत्मनेपदिनोर्णवाः । व्रश्चादय उदात्तेतः प्रोक्ताः पंचाधिकं शतम् ॥ ५८ ॥
ṛṣyudāttejjuṣīpūrvā atmanepadinorṇavāḥ | vraścādaya udāttetaḥ proktāḥ paṃcādhikaṃ śatam || 58 ||
Bermula daripada kelompok bernama Ṛṣyudātta dan seterusnya hingga yang berawalan Juṣī, dihuraikan kelas yang digelar “samudera bentuk‑bentuk Ātmanepada”. Demikian juga, bermula dari akar Vraśc, dhātu yang beraksen udātta dinyatakan berjumlah seratus lima.
Sanatkumara (teaching Narada in a technical/vedanga-oriented passage)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It emphasizes that correct Vedic sound—especially accent (udātta) and grammatical voice (Ātmanepada)—is part of disciplined sacred learning, supporting purity of recitation that traditionally undergirds dharma and inner clarity.
Indirectly: it shows that devotion is strengthened by precise śruti-based practice—careful chanting and correct forms—so that worship and mantra-recitation are performed without error.
Vedanga knowledge of Śikṣā (phonetics/accents like udātta) and Vyākaraṇa (verbal classification such as Ātmanepada), including enumerating specific root-groups (e.g., vraśc-ādi) and their accent properties.