अथास्य हृदयं भित्त्वा जगाम धरणीतलम् ततो मुहूर्तादस्वस्थो दानवो दारुणाकृतिः //
athāsya hṛdayaṃ bhittvā jagāma dharaṇītalam tato muhūrtādasvastho dānavo dāruṇākṛtiḥ //
Kemudian, setelah jantungnya ditembusi, dia rebah ke permukaan bumi. Tidak lama sesudah itu, Dānava yang berwajah mengerikan itu menjadi lemah dan terhuyung-hayang.
This verse is not about Pralaya; it is a battle-outcome description showing immediate consequence—injury leads to collapse—rather than cosmic creation or dissolution.
Indirectly, it reinforces the Matsya Purana’s moral logic of karma and accountability: violent, harmful forces (symbolized by the Dānava) meet downfall, supporting the king’s duty to restrain adharma and protect order.
No Vāstu, temple-building, or ritual procedure is taught in this verse; it functions as narrative imagery within a combat episode.