मूकास्तदाभवन्दैत्या रणद्दशनपङ्क्तयः तान्दृष्ट्वा नष्टचेतस्कान् दैत्याञ्छीतेन सादितान् //
mūkāstadābhavandaityā raṇaddaśanapaṅktayaḥ tāndṛṣṭvā naṣṭacetaskān daityāñchītena sāditān //
Ketika itu para Daitya menjadi bisu—meskipun barisan gigi mereka masih bergemeretak di tengah gemuruh pertempuran. Melihat Daitya-Daitya itu, hilang kewarasan, ditundukkan dan dilemahkan oleh kesejukan, (para pemerhati menyaksikan mereka demikian).
This verse is not a Pralaya (cosmic dissolution) statement; it uses “cold” as a battle-force that debilitates the Daityas, showing divine or elemental power operating within a mythic conflict rather than cosmic dissolution.
Indirectly, it reinforces a common Purāṇic ethic: adharmic aggressors (here, Daityas) lose strength and clarity, while righteous order is upheld—an implied lesson for rulers to maintain dharma and for householders to avoid adharmic conduct that leads to ruin.
No Vāstu, temple-building, or ritual procedure is stated in this verse; it is purely a vivid battlefield depiction emphasizing the demons’ collapse under a chilling force.