Mahāvasu’s Fall by Speech-Error and Release through Devotion (अज-विवादः वसोः शापः विमोचनं च)
जजड़माजडूमं चैव प्रहृष्टमभभवज्जगत् | वायुने सब प्रकारके दिव्य पुष्पोंकी वर्षा की। चर और अचर सारा संसार हर्षसे खिल उठा
jaḍam ajaḍaṁ caiva prahṛṣṭam abhavad jagat | vāyunā sarvaprakāreṇa divya-puṣpāṇāṁ varṣā kṛtā | caraṁ cācaraṁ ca sarvaṁ saṁsāraṁ harṣeṇa vikasitam abhavat |
Bhishma berkata: “Kemudian seluruh dunia—baik yang tumpul mahupun yang arif—dipenuhi kegembiraan. Angin, dalam pelbagai cara, menurunkan hujan bunga-bunga surgawi. Segala kewujudan, yang bergerak dan yang tidak bergerak, mekar dalam sukacita.”
भीष्म उवाच
The verse portrays an auspicious cosmic response—nature itself rejoices and offers divine signs—suggesting harmony with dharma and the restoration of order when a righteous or significant event occurs.
Bhīṣma describes a moment when the entire world becomes joyful, and the wind causes a rain of celestial flowers; all beings, moving and unmoving, appear to bloom with happiness—an omen-like celebration by nature.