वार्तिकांश्षाब्रवीद् राजा पुत्रस्ते सत्यविक्रम:,पृष्ठतोडनुगमिष्यामि सार्थहीनो यथाध्वग: । इसके बाद आपके सत्यपराक्रमी पुत्र राजा दुर्योधनने संदेशवाहक दूतोंसे इस प्रकार कहा-- 'भीमसेनने रणभूमिमें अधर्मसे मेरा वध किया है। अब मैं स्वर्गमें गये हुए द्रोणाचार्य, कर्ण, शल्य, महापराक्रमी वृषसेन, सुबलपुत्र शकुनि, महाबली जलसन्ध, राजा भगदत्त, महाधनुर्धर सोमदत्त, सिंधुराज जयद्रथ, अपने ही समान पराक्रमी दुःशासन आदि बन्धुगण, विक्रमशाली दुःशासनकुमार और अपने पुत्र लक्ष्मण--इन सबके तथा और भी जो बहुत-से मेरे पक्षके सहस्रों योद्धा मारे गये हैं, उन सबके पीछे मैं स्वर्ग जाऊँगा। मेरी दशा उस पथिकके समान है, जो अपने साथियोंसे बिछुड़ गया हो
sañjaya uvāca |
vārtikāṁś cābravīd rājā putras te satyavikramaḥ |
pṛṣṭhato 'nugamiṣyāmi sārthahīno yathādhvagaḥ ||
Sañjaya berkata: Kemudian raja—putera tuanku, teguh dalam keberanian yang benar—bertutur demikian: “Aku akan menyusul mereka, seperti seorang musafir yang tertinggal setelah kehilangan kafilahnya.” Dalam bingkai kisah ini, Duryodhana menafsirkan kematiannya yang mendatang sebagai perjalanan sunyi sesudah gugurnya para sahabat seperjuangan, seakan menandai perhitungan moral yang kelam selepas perang yang baginya berakhir melalui adharma.
संजय उवाच
The verse uses the image of a traveler separated from his caravan to convey the loneliness and inevitability that follow mass destruction. It implicitly warns that choices leading to adharma and ruin culminate not in triumph but in isolation and a forced ‘following after’ the dead.
Sañjaya reports that Duryodhana speaks to Dhṛtarāṣṭra, expressing that he will go after his fallen companions—like a wayfarer left without his traveling company—foreshadowing his own end and the desolate aftermath of the war.