पाण्डवा ऊचु. तथेत्युक्त्वाब्रुवन् सर्वे यथा नो वदसेडनघ । त्वं पितृव्य: पितृसमो वयं च त्वत्परायणा:,पाण्डवोंने कहा--बहुत अच्छा, ऐसा ही हो। इतना कहकर वे सब फिर बोले --“अनघ! आप हमें जैसा कहें--जैसी आज्ञा दें, वही शिरोधार्य है। आप हमारे पितृव्य (पिताके भाई) हैं, अतः पिताके ही तुल्य हैं। हम सब भाई आपकी शरणमें हैं
Pāṇḍavā ūcuḥ: tathety uktvābruvan sarve yathā no vadasy anagha | tvaṃ pitṛvyaḥ pitṛsamo vayaṃ ca tvat-parāyaṇāḥ ||
Para Pāṇḍava berkata: “Baiklah, demikianlah.” Setelah bersetuju, mereka semua berkata lagi: “Wahai yang tidak bercela, apa sahaja yang tuan katakan—apa sahaja perintah yang tuan berikan—akan kami junjung dan patuhi. Tuan ialah bapa saudara sebelah ayah kami, setara dengan ayah; dan kami semua bersaudara berlindung serta bergantung pada bimbingan tuan.”
विदुर उवाच
The verse emphasizes dharmic humility and the proper honoring of elders: the Pāṇḍavas treat Vidura’s guidance as authoritative, acknowledging him as ‘equal to a father’ and making his counsel their refuge.
In the Sabha Parva context, the Pāṇḍavas respond to Vidura’s words with assent and reaffirm their willingness to follow his instructions, explicitly grounding their obedience in kinship (paternal-uncle-as-father) and trust in his moral judgment.