Śrāddha-vidhi for Pitṛs: Invitations, Purity, Offerings, and Conduct
हीनाङ्गः पतितः कुष्ठी व्रणी पुक्कसनास्तिकौ / कुक्कुटाः शूकराः श्वानो वर्ज्याः श्राद्धेषु दूरतः
hīnāṅgaḥ patitaḥ kuṣṭhī vraṇī pukkasanāstikau / kukkuṭāḥ śūkarāḥ śvāno varjyāḥ śrāddheṣu dūrataḥ
Dalam upacara śrāddha, hendaklah dijauhkan: orang cacat anggota, yang jatuh dari tata susila, pesakit kusta, yang bernanah atau terluka, pukkasa dan nāstika; demikian juga ayam, babi dan anjing hendaklah dilarang sama sekali.
Sūta (narrator) conveying traditional dharma instructions of the Kurma Purana in the śrāddha context
Primary Rasa: bibhatsa
Secondary Rasa: bhayanaka
It does not directly define Ātman; instead, it frames dharma for pitṛ-yajña. In Kurma Purana’s synthesis, disciplined ritual conduct (niyama) supports inner purity, which is treated as a prerequisite for higher knowledge and yoga that culminate in realizing the Self.
No specific āsana or dhyāna is taught here; the verse emphasizes ritual boundaries in śrāddha. In the Kurma Purana’s broader yogic-dharma vision (including later Ishvara Gita teachings), such niyamas—cleanliness, right company, and regulated conduct—are seen as supportive conditions for steady meditation and sāttvika mind.
This verse is primarily dharma-ritual instruction and does not explicitly discuss Śiva–Viṣṇu unity. The Kurma Purana’s overall stance is synthetic: proper dharma (including śrāddha) is compatible with devotion to either form of Īśvara and can serve the same goal of purification leading toward liberation.