Adhyaya 251
ईश्वर–देवी यांच्या संक्षिप्त संवादात हा अध्याय यात्रेकरूस सांगतो की गंगेश्वराच्या पूर्वेस असलेल्या, शंकरांनी प्रतिष्ठापित केलेल्या ‘शंकरादित्य’ देवस्थानाची भक्तिभावाने पूजा करावी. विशेषतः शुक्ल पक्षातील षष्ठी तिथी हा पूजेसाठी अत्यंत शुभ काळ मानला आहे. विधी असा—ताम्रपात्रात रक्तचंदन व लाल पुष्प घालून अर्घ्य सिद्ध करावे आणि समाहित मनाने अर्पण करावे. या उपासनेने भक्त दिवाकर-संबंधित परम लोक प्राप्त करतो, परा सिद्धी मिळवतो आणि दारिद्र्यात पडत नाही. शेवटी त्या क्षेत्रात सर्व प्रयत्नांनी शंकरादित्याची आराधना करावी, कारण ते सर्वकाम-फल-प्रदाता आहेत, असे प्रतिपादन केले आहे.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि शंकरादित्यमुत्तमम् । गंगेश्वरस्य पूर्वेण शंकरेण प्रतिष्ठितम्
ईश्वर म्हणाले—हे महादेवी! त्यानंतर गंगेश्वराच्या पूर्वेस शंकरांनी प्रतिष्ठित केलेल्या उत्तम शंकरादित्याच्या दर्शनास जावे।
Verse 2
षष्ठ्यां चैव तु शुक्लायामेनं यः पूजयिष्यति । गमिष्यति परं स्थानं यत्र देवो दिवाकरः
जो शुक्लपक्षातील षष्ठी तिथीस त्यांची पूजा करील, तो त्या परम धामास जाईल जिथे देव दिवाकर (सूर्य) निवास करतो।
Verse 3
रक्तचंदनमिश्रैश्च रक्तपुष्पैः समाहितः । ताम्रपात्रे समाधाय योऽर्घ्यं दास्यति मानवः । स यास्यति परां सिद्धिं न च याति दरिद्रताम्
जो मनुष्य तांब्याच्या पात्रात अर्घ्य ठेवून, रक्तचंदन-मिश्रित द्रव्य व लाल पुष्पांनी एकाग्र होऊन अर्घ्य अर्पण करतो, तो परम सिद्धी प्राप्त करतो आणि दरिद्रतेस जात नाही।
Verse 4
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तस्मिन्क्षेत्रे वरानने । पूजयेच्छंकरादित्यं सर्वकामफलप्रदम्
म्हणून, हे वरानने! त्या पवित्र क्षेत्रात सर्व प्रयत्नांनी सर्वकामफलप्रद शंकरादित्याची पूजा करावी।
Verse 251
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शंकरादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीस्कंदमहापुराणातील एकाशीतिसाहस्री संहितेच्या सप्तम प्रभासखण्डातील प्रथम प्रभासक्षेत्रमाहात्म्यात ‘शंकरादित्य-माहात्म्यवर्णन’ नामक दोनशे एक्कावन्नावा अध्याय समाप्त झाला।