Adhyaya 8

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ भद्रकर्णं महाह्रदम् । त्रिनेत्राभाः शिला यत्र दृश्यंतेऽद्यापि भूरिशः

पुलस्त्य म्हणाले—हे नृपश्रेष्ठ! त्यानंतर भद्रकर्ण नावाच्या महाह्रदाकडे जावे; तेथे आजही त्रिनेत्रासारख्या अनेक शिळा दिसतात.

Verse 2

तस्यैव पश्चिमे भागे लिंगमस्ति पिनाकिनः । यं दृष्ट्वा मानवस्तत्र त्रिनेत्रसदृशो भवेत्

त्याच ह्रदाच्या पश्चिम भागी पिनाकधारी प्रभूचे लिंग आहे; तेथे त्याचे दर्शन घेतल्यास मनुष्य त्रिनेत्रासदृश (शिवकृपायुक्त) होतो.

Verse 3

भद्रकर्णगणोनाम पुरासीच्छिववल्लभः । तेनात्र स्थापितं लिंगं ह्रदश्चैव विनिर्मितः

पूर्वी भद्रकर्ण नावाचा एक गण होता, जो शिवाचा प्रिय होता; त्यानेच येथे लिंगाची स्थापना केली आणि हा ह्रदही निर्माण केला.

Verse 4

केनचित्त्वथ कालेन संग्रामे दानवैः सह । युयुधे पुरतः शंभोर्नानागणसमन्वितः

नंतर एका काळी दानवांसह संग्रामात, तो अनेक गणांसह शंभूच्या अग्रभागी उभा राहून युद्ध करू लागला.

Verse 5

नष्टे स्कंदे हते सैन्ये वीरभद्रे पराजिते । गतास्ते भयसंत्रस्ता महाकाले विनिर्जिते

स्कंद नाहीसा झाल्यावर, सैन्य मारले गेल्यावर, वीरभद्र पराजित झाल्यावर आणि महाकाल विजयी झाल्यावर ते दानव भयभीत होऊन पळून गेले।

Verse 6

बलवान्नमुचिर्नाम दानवो बलवत्तरः । खड्गचर्मधरः शीघ्रं महेश्वरमुपाद्रवत्

नमुचि नावाचा अत्यंत बलवान दानव, इतरांपेक्षा अधिक शक्तिमान, खड्ग व ढाल धारण करून वेगाने महेश्वरावर धावून गेला।

Verse 7

भद्रकर्णस्तु तं दृष्ट्वा दानवं तदनंतरम् । पतंतं संमुखस्तस्य तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत्

भद्रकर्णाने तो दानवाला पाहताच, त्याच्या धावत्या रूपासमोर उभा राहून म्हटले—“थांब, थांब!”

Verse 8

छित्त्वाऽसिमसिना तस्य चर्म चापि महाबलः । स्तनयोरंतरे दैत्यं कोपाविष्टोऽहनन्नृप

हे नृप! त्या महाबलवानाने क्रोधाने आविष्ट होऊन आपल्या खड्गाने त्याचा खड्ग छेदला आणि त्याची ढालही फाडली; मग दैत्याला दोन्ही स्तनांच्या मधोमध घाव घातला।

Verse 10

अथासौ निहतस्तेन प्रविश्य विपुलं तमः । निपपात महीपृष्ठे वायुभग्न इव द्रुमः । वधं प्राप्तस्तु दैत्योऽसौ नत्वा हरमसौ स्थितः । सत्ये स्थितं च तं दृष्ट्वा ततस्तुष्टो महेश्वरः

मग त्याच्यामुळे मारला गेलेला तो दैत्य विशाल अंधारात शिरला आणि वाऱ्याने मोडलेल्या वृक्षाप्रमाणे पृथ्वीवर कोसळला। वध प्राप्त झाल्यावरही त्याने हराला (शिवाला) नमस्कार केला व नम्रतेने उभा राहिला. तो सत्यात स्थित आहे असे पाहून महेश्वर प्रसन्न झाले।

Verse 11

श्रीभगवानुवाच । तव वीर्येण संतुष्टो धर्मेण च विशेषतः । वरं वरय भद्रं ते नित्यं यो हृदये स्थितः

श्रीभगवान म्हणाले—तुझ्या पराक्रमाने आणि विशेषतः तुझ्या धर्माचरणाने मी संतुष्ट आहे। वर माग; तुझे कल्याण होवो—मी तोच, जो नित्य हृदयात वास करतो।

Verse 12

भद्रकर्णं उवाच । यन्मया स्थापितं लिंगमर्बुदे सुरसत्तम । अत्रास्तु तव सांनिध्यं ह्रदेऽस्मिंश्च स्थिरो भव

भद्रकर्ण म्हणाला—हे देवश्रेष्ठ! अर्बुदावर मी जे लिंग स्थापिले आहे, येथे तुझे सान्निध्य असो; आणि या पवित्र ह्रदातही तू स्थिरपणे निवास कर।

Verse 13

श्रीभगवानुवाच । माघमासे चतुर्द्दश्यां कृष्णपक्षे सदा मम । सांनिध्यं च विशेषेण ह्रदे लिंगे भविष्यति

श्रीभगवान म्हणाले—माघ महिन्यात कृष्णपक्षातील चतुर्दशीला माझे सान्निध्य विशेषतः या ह्रदात आणि या लिंगात प्रकट होईल.

Verse 14

भद्रकर्णह्रदे स्नात्वा त्रिनेत्रं यः समाहितः । द्रक्ष्यते स तु मे स्थानं शाश्वतं यास्यति धुवम्

जो भद्रकर्ण-ह्रदात स्नान करून एकाग्रचित्ताने त्रिनेत्र प्रभूचे पूजन करतो, तो माझ्या धामाचे दर्शन करील आणि निश्चयाने शाश्वत पदास पोहोचेल.

Verse 15

तस्मात्सर्वत्र यत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत् । पूजयित्वा च तल्लिंगं शिवलोकं स गच्छति

म्हणून सर्व प्रकारे प्रयत्न करून तेथे स्नान करावे; आणि त्या लिंगाचे पूजन करून तो शिवलोकास जातो.