
पुलस्त्य अर्बुद पर्वताच्या माहात्म्याचा संक्षिप्त उपसंहार करतात. ते सांगतात की तेथे असंख्य तीर्थे व ऋषींनी प्रतिष्ठित केलेली पुण्यधामे आहेत; म्हणून त्याची पूर्ण गणना शतकानुशतके कथन केले तरी संपणार नाही. अर्बुदावर सर्वत्र पावित्र्य व्यापलेले आहे—तेथे तीर्थ, सिद्धी, वृक्ष, नदी किंवा देवसन्निधी यापैकी काहीही अभावाने नाही. “सुंदर अर्बुद पर्वत”ावर राहणारे लोक पुण्यवान मानले आहेत. जो मनुष्य सर्व बाजूंनी अर्बुदाचे दर्शन घेत नाही, त्याच्या जीवनाचे, धनाचे व तपाचे प्रत्यक्ष फल जणू व्यर्थ ठरते—असा ठाम निष्कर्ष मांडला आहे. यानंतर उद्धारशक्तीचा विस्तार मानवांपुरता न ठेवता कीटक, पशु, पक्षी आणि चतुर्विध जन्मातील सर्व प्राण्यांपर्यंत केला आहे. अर्बुदावर मरण—निष्काम असो वा सकाम—शिवसायुज्य देते, जिथे जरा-मरण नाही. शेवटी फलश्रुती: श्रद्धेने दररोज ही पुराणकथा ऐकली तर तीर्थयात्रेचे फल मिळते; म्हणून इह-पर सिद्धीसाठी यात्रा करावी.
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि । अर्बुदस्य महाराज माहात्म्यं हि समासतः
पुलस्त्य म्हणाले—हे महाराज! तू मला जे विचारलेस ते सर्व मी तुला सांगितले. अर्बुदाचे माहात्म्य मी संक्षेपाने वर्णिले आहे.
Verse 2
विस्तरेण च संख्या स्यादपि वर्षशतैरपि । असंख्यानीह तीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च । पदेपदे गृहाण्येव निर्मितानि महर्षिभिः
विस्ताराने त्यांची गणना केली तर शेकडो वर्षांतही ती पूर्ण होणार नाही. येथे असंख्य तीर्थे व पुण्य-आयतने आहेत; पावलोपावली महर्षींनी बांधलेले आश्रम व निवासगृह आहेत.
Verse 3
न तत्तीर्थं न सा सिद्धिर्न स वृक्षो महीपते । न सा नदी न देवेशो यस्य तत्रास्ति न स्थितिः
हे महीपते! असे कोणतेही तीर्थ नाही, अशी कोणतीही सिद्धी नाही, असा कोणताही वृक्ष नाही, अशी कोणतीही नदी नाही, आणि असा कोणताही देवेश नाही—ज्याची स्थिती तेथे नाही.
Verse 4
ये वसंति महाराज सुरम्येऽर्बुदपर्वते । नूनं ते पुण्यकर्माणो न वसंति त्रिविष्टपे
हे महाराज! जे सुरम्य अर्बुदपर्वतावर वसतात ते निश्चयच पुण्यकर्मे करणारे आहेत; त्यांना त्रिविष्टप (स्वर्ग) वासाचीही गरज नाही.
Verse 5
किं तस्य जीवितेनार्थः किं धनैः किं जपैर्नृप । यो न पश्यति मन्दात्मा समन्तादर्बुदाचलम्
हे नृप! जो मंदबुद्धी मनुष्य सर्व बाजूंनी पसरलेल्या अर्बुदाचलाचे दर्शन घेत नाही, त्याच्या जीवनाचा काय उपयोग, धनाचे काय मोल, आणि जपाचे तरी काय फल?
Verse 6
अपि कीटपतंगा ये पशवः पक्षिणो मृगाः । स्वेदजाश्चाण्डजाश्चापि ह्युद्भिज्जाश्च जरायुजाः
कीटक-पतंग, पशु, पक्षी व मृग—स्वेदज, अंडज, उद्भिज्ज आणि जरायुज—हे सर्वही या पवित्र परिघात येतात.
Verse 7
तस्मिन्मृता महाराज निष्कामाः कामतोऽपि वा । ते यान्ति शिवसायुज्यं जरा मरणवर्जितम्
हे महाराज, तेथे जे मृत्युमुखी पडतात—निष्काम असोत वा कामयुक्तही—ते शिवसायुज्याला पोहोचतात, जे जरा-मरणरहित आहे.
Verse 8
यश्चैतच्छुणुयान्नित्यं पुराणं श्रद्धयान्वितः । अर्बुदस्य महाराज स यात्राफलमश्नुते
हे महाराज, जो श्रद्धायुक्त होऊन अर्बुदविषयक हे पुराण नित्य ऐकतो, तो यात्रेचे फळ प्राप्त करतो.
Verse 9
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन यात्रां तत्र समाचरेत् । य इच्छेदात्मनः सिद्धिमिह लोके परत्र च
म्हणून जो इहलोकी व परलोकी आत्मसिद्धी इच्छितो, त्याने सर्व प्रयत्नांनी तेथील यात्रा करावी.
Verse 63
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडेऽर्बुदखण्डमाहात्म्यफलश्रुतिवर्णनंनाम त्रिषष्टितमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीस्कंद महापुराणाच्या एकाशीतिसाहस्री संहितेतील सप्तम प्रभासखंडातील तृतीय अर्बुदखंडात ‘अर्बुदखंड-माहात्म्य-फलश्रुति-वर्णन’ नामक त्रिसष्टितम अध्याय समाप्त झाला.