Adhyaya 6

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ वसिष्ठं तपसां निधिम् । यं दृष्ट्वा मानवः सम्यक्कृतार्थत्वमवाप्नुयात्

पुलस्त्य म्हणाले—त्यानंतर, हे नृपश्रेष्ठा, तपस्येचा निधी वसिष्ठ यांच्याकडे जावे; ज्यांचे दर्शन घेतल्याने मनुष्य खरोखर कृतार्थ होतो।

Verse 2

तत्रास्ति जलसम्पूर्णं कुण्डं पापहरं नृणाम् । तस्मिन्कुण्डे नृपश्रेष्ठ वसिष्ठेन महात्मना

तेथे जलाने परिपूर्ण असे एक कुंड आहे, जे मनुष्यांचे पाप हरते; त्या कुंडात, हे नृपश्रेष्ठा, महात्मा वसिष्ठांनी…

Verse 3

गोमती च समानीता तपसा नृपसत्तम । तत्र स्नातो नरः सम्यक्पातकै र्विप्रमुच्यते

हे नृपसत्तमा, तपस्येच्या बळाने गोमतीही तेथे आणली गेली; तेथे स्नान करणारा मनुष्य पूर्णपणे पापांतून मुक्त होतो।

Verse 4

ऋषिधान्येन यस्तत्र श्राद्धं नृप समाचरेत् । स पितृंस्तारयेत्सर्वान्पक्षयोरुभयोरपि

हे नृपा! जो तेथे ऋषिधान्याने श्राद्ध करतो, तो शुक्ल व कृष्ण—दोन्ही पक्षांत आपल्या सर्व पितरांचा उद्धार करतो।

Verse 5

अत्र गाथा पुरा गीता नारदेन महात्म ना । स्नात्वा पुण्योदके तत्र दृष्ट्वा तं मुनिसत्तमम्

येथे पूर्वी महात्मा नारदांनी एक गाथा गायिली. तेथील पुण्यजलात स्नान करून आणि त्या श्रेष्ठ मुनीचे दर्शन घेऊन त्यांनी ती उच्चारली.

Verse 6

किं गयाश्राद्धदानेन किमन्यैर्मखविस्तरैः । वसिष्ठस्याश्रमं प्राप्य यः श्राद्धं कुरुते नरः । स पितॄंस्तारयेत्सर्वानात्मना नृपसत्तम

गयेत श्राद्धदानाची काय गरज, किंवा इतर विस्तृत यज्ञांची तरी काय आवश्यकता? हे नृपश्रेष्ठ! जो वसिष्ठांच्या आश्रमात जाऊन तेथे श्राद्ध करतो, तो आपल्या पुण्यानेच सर्व पितरांचा उद्धार करतो.

Verse 7

तत्रैवारुंधती साध्वी वसिष्ठस्य समीपतः । पूजनीया विशेषेण सर्वकामप्रदा नृणाम्

तेथेच वसिष्ठांच्या समीप साध्वी अरुंधती विराजमान आहे. ती विशेषतः पूजनीय आहे, कारण ती मनुष्यांना सर्व शुभ कामनांची सिद्धी देते.

Verse 8

बाल्ये वयसि यत्पापं वार्द्धके यौवनेऽपि वा । वसिष्ठदर्शनात्सद्यो नराणां याति संक्षयम्

बाल्य, यौवन किंवा वार्धक्यात मनुष्याने केलेले जे काही पाप असो, वसिष्ठांचे केवळ दर्शन होताच ते तत्क्षणी नष्ट होते.

Verse 9

दीपं प्रयच्छते यस्तु वसिष्ठाग्रे समाहितः । सुखसौभाग्यसंयुक्तस्तेजस्वी जायते नरः

जो मन एकाग्र करून वसिष्ठांच्या समोर दीप अर्पण करतो, तो सुख‑सौभाग्ययुक्त होऊन तेजस्वी व कीर्तिमान होतो।

Verse 10

उपवासपरो यस्तु तत्रैका रजनीं नयेत् । स याति परमं स्थानं यत्र सप्तर्षयोऽमलाः

जो उपवासपरायण होऊन तेथे एक रात्र घालवतो, तो त्या परम धामास जातो जिथे निर्मळ सप्तर्षी निवास करतात।

Verse 11

त्रिरात्रिं कुरुते यस्तु वसिष्ठाग्रे समाहितः । स याति च महर्लोकं जरामरणवर्जितः

जो वसिष्ठांच्या समोर एकाग्र होऊन त्रिरात्र व्रत करतो, तो जरा‑मरणरहित होऊन महर्लोकास प्राप्त होतो।

Verse 12

यस्तु मासोपवासं च वसिष्ठाग्रे करोति च । सोऽपि मुक्तिमवाप्नोति न याति स भवार्णवम्

जो वसिष्ठांच्या समोर मासोपवास करतो, तोही मोक्ष प्राप्त करतो; तो भवसागरात पडत नाही।

Verse 13

श्रावणस्य सिते पक्षे पौर्णमास्यां समाहितः । ऋषिं तर्पयते यस्तु ब्रह्मलोकं स गच्छति

श्रावण शुक्ल पक्षातील पौर्णिमेला जो एकाग्र होऊन ऋषीचे तर्पण करतो, तो ब्रह्मलोकास प्राप्त होतो।

Verse 14

वसिष्ठस्याग्रतो यस्तु गायत्र्यष्टशतं जपेत् । आजन्ममरणात्पापात्सद्यो मुच्येत मानवः

जो वसिष्ठांच्या समोर गायत्रीचा आठशे वेळा जप करतो, तो मनुष्य जन्मापासून मृत्यूपर्यंत साचलेल्या पापांतून तत्क्षणी मुक्त होतो।

Verse 15

वामदेवं यजेत्तत्र यदि श्रद्धासमन्वितः । अग्निष्टोमफलं राजन्सद्यः प्राप्नोति मानवः

हे राजन्, जो श्रद्धेसह तेथे वामदेवाची पूजा करतो, तो मनुष्य तत्क्षणी अग्निष्टोम यज्ञासमान फळ प्राप्त करतो।

Verse 16

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन द्रष्टव्योऽसौ महामुनिः । शुचिभिः श्रद्धया युक्तास्ते यास्यंति परं पदम्

म्हणून सर्व प्रयत्नांनी त्या महामुनींचे दर्शन घ्यावे। जे शुचिर्भूत व श्रद्धायुक्त आहेत, ते परम पदास पोहोचतील।

Verse 17

तस्मात्सर्वात्मना राजन्वामदेवं च पूजयेत्

म्हणून, हे राजन्, सर्वात्मभावे वामदेवाची पूजा करावी।