Adhyaya 57

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । अवियुक्तवनं गच्छेत्ततः पार्थिवसत्तम । यस्मिन्दृष्टे नरोभीष्टैर्न वियुज्येत कर्हिचित्

पुलस्त्य म्हणाले—त्यानंतर, हे राजश्रेष्ठा, अवियुक्त वनात जावे; ते पाहताच मनुष्य आपल्या अभीष्टापासून कधीही वियुक्त होत नाही.

Verse 2

तत्र पूर्वं शची राजन्प्रविष्टा दुःखसंयुता । नहुषेण हृते राज्ये देवेन्द्रस्य महात्मनः

तेथे, हे राजन्, पूर्वी शची दुःखाने व्याकुळ होऊन प्रविष्ट झाली, जेव्हा नहुषाने महात्मा देवेन्द्र (इंद्र) याचे राज्य हिरावून घेतले होते.

Verse 3

तत्प्रभावात्पुनः प्राप्तो वियुक्तोऽपि शतक्रतुः । ततस्तस्य वरो दत्तो वनस्य हि तया नृप

त्या स्थानाच्या प्रभावाने वियुक्त असूनही शतक्रतु (इंद्र) पुन्हा प्राप्त झाला. मग, हे नृप, शचीने त्या वनाला वरदान दिले.

Verse 4

नरो वा यदि वा नारी वियुक्ताऽत्र वने शुभे । प्रियैर्निवास एकस्मिन्रात्रिमेकां वसिष्यति

पुरुष असो वा स्त्री, प्रियवियोगाने व्याकुळ झाल्यास, या शुभ वनात एकाच निवासस्थानी केवळ एक रात्र राहिल्याने तो/ती पुन्हा प्रियजनांसह एकत्र वास प्राप्त करतो/करते।

Verse 5

स तेन लभते संगं भूय एव यथा मया । प्रियैः स लभते वासमेकरात्रं वसन्नृप

त्या पुण्यकर्म/व्रतामुळे तो पुन्हा तसाच संग प्राप्त करतो, जसा मला झाला. हे नृप, तेथे एक रात्र वास केल्याने तो प्रियजनांमध्ये निवास प्राप्त करतो.

Verse 6

फलदानं प्रशंसंति तत्र ब्राह्मणसत्तमाः । वंध्यानां च विशेषेण यतः पुत्रफलं लभेत्

तेथे ब्राह्मणश्रेष्ठ फलदानाची प्रशंसा करतात. विशेषतः वंध्या स्त्रियांसाठी, कारण त्याने संतानरूपी फल—पुत्रफल—प्राप्त होऊ शकते.

Verse 57

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखण्डेऽवियुक्तक्षेत्रमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

अशा प्रकारे श्रीस्कंदमहापुराणाच्या एकाशीतिसाहस्री संहितेतील सप्तम प्रभासखंडातील तृतीय अर्बुदखंडात ‘अवियुक्तक्षेत्रमाहात्म्यवर्णन’ नामक सत्तावन्नावा अध्याय समाप्त झाला.