Adhyaya 68

Verse 1

। सूत उवाच । अथ ते शबरा यत्नाद्रक्तं तद्धैहयोद्भवम् । तत्र निन्युः स्थिता यत्र गर्ता सा पितृसंभवा

सूत म्हणाले—मग त्या शबरांनी मोठ्या यत्नाने हैहयवंशातून उत्पन्न झालेले ते रक्त उचलून, जिथे पितरांशी संबंधित गर्त (पितृगर्त) होता तिथे नेले।

Verse 2

भार्गवोऽपि च तं हत्वा रक्तमादाय कृत्स्नशः । ततः संप्रेषयामास यत्र गर्ताऽथ पैतृकी

भार्गव (परशुराम) यांनीही त्याला मारून सर्व रक्त पूर्णपणे गोळा केले; मग जिथे पैतृक गर्त (पितृगर्त) होता तिथे ते पाठविले।

Verse 3

न स बालं न वृद्धं च परित्यजति भार्गवः । यौवनस्थं विशेषेण गर्भस्थं वाथ क्षत्रियम्

भार्गवाने ना बालकाला सोडले, ना वृद्धाला; विशेषतः तरुण क्षत्रियाला, आणि गर्भस्थालाही, त्याने सोडले नाही।

Verse 4

स्वयं जघान भूपान्स तेषां पार्श्वे तथा परान् । विध्वंसाययति क्रुद्धः सैनिकैश्च समन्ततः

त्याने स्वतः राजांना ठार केले, आणि त्यांच्या बाजूला उभ्या असलेल्या इतरांनाही; क्रोधाने तो सर्व बाजूंनी सैन्यासह विध्वंस घडवीत होता।

Verse 5

तथैवासृक्प्रगृह्णाति गृह्णापयति चादरात् । तेषां पार्श्वैस्ततस्तूर्णं प्रेषयामास तत्र च

त्याच प्रकारे तो रक्त स्वतः गोळा करी आणि आदराने इतरांकडूनही गोळा करवून घेई; मग जवळच्या लोकांकडून ते त्वरित तिथेही पाठवीत असे।

Verse 6

एवं निःक्षत्रियां कृत्वा कृत्स्नां पृथ्वीं भृगद्वहः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे जगाम तदनन्तरम्

अशा रीतीने संपूर्ण पृथ्वी क्षत्रियविहीन करून भृगुवंशश्रेष्ठ परशुराम त्यानंतर हाटकेश्वराच्या पवित्र क्षेत्रात गेले।

Verse 7

ततस्तै रुधिरैः स्नात्वा समादाय तिलान्बहून् । अपसव्यं समाधाय प्रचक्रे पितृतर्पणम्

त्यानंतर त्या रक्ताने स्नान करून व पुष्कळ तीळ घेऊन, यज्ञोपवीत अपसव्य करून त्यांनी पितृतर्पण केले।

Verse 8

प्रत्यक्षं सर्वविप्राणां तथान्येषां तपस्विनाम् । प्रतिज्ञां पूरयित्वाऽथ विशोकः स बभूव ह

सर्व ब्राह्मण व इतर तपस्वी यांच्या प्रत्यक्ष साक्षीने प्रतिज्ञा पूर्ण करून तो खरोखरच शोकमुक्त झाला।

Verse 9

ततो निःक्षत्रिये लोके कृत्वा हयमखं च सः । प्रायच्छत्सकलामुर्वीं ब्राह्मणेभ्यश्च दक्षिणाम्

मग जग क्षत्रियविहीन झाल्यावर त्यांनी अश्वमेध यज्ञ केला आणि संपूर्ण पृथ्वी तसेच दक्षिणा ब्राह्मणांना अर्पण केली।

Verse 10

अथ लब्धवरा विप्रास्तमूचुर्भृगुसत्तमम् । नास्मद्भूमौ त्वया स्थेयमेको राजा यतः स्मृतः

तेव्हा वर प्राप्त झालेल्या ब्राह्मणांनी भृगुवंशश्रेष्ठाला म्हटले—“आमच्या भूमीत तू राहू नकोस; कारण स्मृतीप्रमाणे एकच राजा असावा असे सांगितले आहे.”

Verse 14

तस्मात्त्वं देहि मे स्थानं कृत्वाऽपसरणं स्वयम् । न हि दत्त्वा ग्रही ष्यामि विप्रेभ्यो मेदिनीं पुनः

म्हणून मला एक स्थान दे आणि तू स्वतः दूर हो. कारण ब्राह्मणांना एकदा पृथ्वी दान केल्यावर मी ती भूमी पुन्हा घेणार नाही.

Verse 15

न करोष्यथवा वाक्यं ममाद्य त्वं नदीपते । स्थलरूपं करिष्यामि वह्न्यस्त्रपरिशोषितम्

जर आज तू माझे वचन पाळणार नाहीस, हे नद्यांचे स्वामी, तर अग्न्यस्त्राने तुला आटवून कोरडी भूमी करीन.

Verse 16

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा समुद्रो भयसंकुलः । अपसारं ततश्चक्रे यावत्तस्याभिवांछितम्

सूत म्हणाले—ते वचन ऐकून समुद्र भयाने व्याकुळ झाला आणि त्याला जितके अभिप्रेत होते तितका मागे सरकला.