एतत्क्षेत्रं मया पूर्वं ब्राह्मणानां मुखाच्छ्रुतम् । वांछितं च सदा प्रष्टुं न च द्रष्टुं प्रपारितम्
etatkṣetraṃ mayā pūrvaṃ brāhmaṇānāṃ mukhācchrutam | vāṃchitaṃ ca sadā praṣṭuṃ na ca draṣṭuṃ prapāritam
हे पवित्र क्षेत्र मी पूर्वी ब्राह्मणांच्या मुखातून ऐकले होते। याविषयी विचारण्याची मला नेहमीच इच्छा होती; पण दर्शन घडणे शक्य झाले नाही।
King Kalaśa
Type: kshetra
Listener: Nandinī
Scene: A king or noble pilgrim listens to brāhmaṇas recounting the glory of a distant kṣetra; his gaze turns inward with longing, hands folded, as if seeing the unseen holy field through words.
Śravaṇa (hearing) awakens longing for darśana (direct encounter); tīrtha-merit matures when aspiration finally becomes pilgrimage.
The ‘kṣetra’ referenced is Camatkārapura-kṣetra, already identified as sin-destroying and boon-giving in the preceding verses.
No explicit ritual; the verse highlights śravaṇa from brāhmaṇas and the yearning for darśana of the holy place.