Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 50
मानापमानयोस्तस्मात्स्वकृतं कारणं परम् । स्रष्टापि नापमार्ष्टुं तत्परीष्टे स्वकृतां कृतिम् । मा शोचस्त्वमतः पुत्र दिष्टमिष्टं समर्पयेत्
mānāpamānayostasmātsvakṛtaṃ kāraṇaṃ param | sraṣṭāpi nāpamārṣṭuṃ tatparīṣṭe svakṛtāṃ kṛtim | mā śocastvamataḥ putra diṣṭamiṣṭaṃ samarpayet
म्हणून मान-अपमानाचे परम कारण स्वतःचेच कर्म आहे. स्रष्टाही ते पुसत नाही; तो स्वकृत कर्माचीच परीक्षा करतो. म्हणून, पुत्रा, शोक करू नकोस; जे दिष्ट आहे ते स्वीकार, आणि जे प्रिय आहे तेही समर्पित कर.
Sunīti (addressing Dhruva)
Listener: Frame-audience (implicit)
Scene: Sunīti instructs Dhruva with a calm, authoritative gesture—one hand raised in teaching, the other resting; Dhruva listens, eyes steady; atmosphere of moral clarity.
FAQs
Honor and humiliation arise from one’s own karma; the right response is steadiness, surrender, and moral resolve.
No specific tīrtha is mentioned in this verse; it is ethical instruction within the Kāśīkhaṇḍa narrative frame.
No explicit ritual is given; the ‘prescription’ is inner discipline—accepting destiny and relinquishing attachment.