Adhyaya 66

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र मातृतीर्थमनुत्तमम् । सङ्गमस्य समीपस्थं नर्मदादक्षिणे तटे

श्री मार्कण्डेय म्हणाले—हे राजेंद्र, नंतर संगमाजवळ नर्मदेच्या दक्षिण तीरावर असलेल्या अनुपम मातृतीर्थास जावे।

Verse 2

मातरस्तत्र राजेन्द्र संजाता नर्मदातटे । उमार्धनारिर्देवेशो व्यालयज्ञोपवीतधृक्

हे राजेंद्र, तेथे नर्मदातटी मातृगण प्रकट झाले. तेथेच देवेश—उमा-अर्धनारी शिव—सर्पांचे यज्ञोपवीत धारण करून विराजमान आहेत।

Verse 3

उवाच योगिनीवृन्दं कष्टंकष्टमहो हर । अजेयाः सर्वदेवानां त्वत्प्रसादान्महेश्वर

तो योगिनीवृंदास म्हणाला— “कष्ट, कष्ट! अहो हर! हे महेश्वर, तुझ्या प्रसादाने ते सर्व देवांनाही अजेय झाले आहेत।”

Verse 4

तीर्थमत्र विधानेन प्रख्यातं वसुधातले । एवं भवतु योगिन्य इत्युक्त्वान्तरधाच्छिवः

“येथील हे तीर्थ विधिपूर्वक पृथ्वीवर प्रसिद्ध होवो।” असे म्हणून— “असेच होवो, हे योगिन्यांनो!”— शिव अंतर्धान पावला।

Verse 5

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या नवम्यां नियतः शुचिः । उपोष्य परया भक्त्या पूजयेन्मातृगोचरम्

श्री मार्कंडेय म्हणाले— जो त्या तीर्थी नवमीस संयमी व शुद्ध राहून उपवास करील आणि परम भक्तीने मातृगोचर (मातृमंडळ) यांची पूजा करील,

Verse 6

तस्य स्युर्मातरः प्रीताः प्रीतोऽयं वृषवाहनः । वन्ध्याया मृतवत्साया अपुत्राया युधिष्ठिर

त्याच्यावर मातृदेवता प्रसन्न होतात आणि हा वृषवाहन (शिव)ही प्रसन्न होतो। हे युधिष्ठिर! वंध्या, मृतवत्सा किंवा अपुत्रा स्त्रीसाठी—

Verse 7

स्नापनं चारभेत्तत्र मन्त्रशास्त्रविदुत्तमः । सहिरण्येन कुम्भेन पञ्चरत्नफलान्वितः

तेथे मंत्रशास्त्राचा उत्तम जाणकार स्नापनविधी आरंभ करील— सुवर्णासहित कलशाने, पंचरत्नफलयुक्त असा।

Verse 8

स्नापयेत्पुत्रकामायाः कांस्यपात्रेण देशिकः । पुत्रं सा लभते नारी वीर्यवन्तं गुणान्वितम्

पुत्राची इच्छा असलेल्या स्त्रीसाठी देशिक आचार्याने कांस्यपात्राने स्नानविधी करावा. ती नारी वीर्यवान व गुणसम्पन्न पुत्र प्राप्त करते.

Verse 9

यो यं काममभिध्यायेत्ततः स लभते नृप । मातृतीर्थात्परं तीर्थं न भूतं न भविष्यति

हे नृपा! येथे जो ज्या कामनेचे चिंतन करतो तो ती प्राप्त करतो. मातृतीर्थापेक्षा श्रेष्ठ तीर्थ कधी झाले नाही, पुढेही होणार नाही.

Verse 66

। अध्याय

अध्याय समाप्त.