हा हता पुत्र पुत्रेति करुणं कुररी यथा । विललापातुरा माता क्व गतो मां विहाय वै । मुखं दर्शय चात्मीयं मातरं मां हि मानय
hā hatā putra putreti karuṇaṃ kurarī yathā | vilalāpāturā mātā kva gato māṃ vihāya vai | mukhaṃ darśaya cātmīyaṃ mātaraṃ māṃ hi mānaya
ती ‘हाय, मी मारली गेले—पुत्रा, पुत्रा!’ असे म्हणत कुररी पक्ष्यासारखी करुण रडू लागली. व्याकुळ माता विलाप करू लागली—‘मला सोडून तू कुठे गेलास? आपला चेहरा दाखव; मी तुझी माता आहे, माझा मान राख।’
Narrator (reporting the mother’s speech)
Tirtha: Revā-tīra (contextual)
Type: kshetra
Listener: implicitly the departed son; secondarily those present (sage, Citraseṇa)
Scene: The mother cries ‘My son, my son!’ like a kurarī bird, wailing: ‘Where have you gone leaving me? Show me your face; honor me, your mother.’
The verse highlights the sanctity of familial bonds and the dharmic gravity of causing grief to parents.
No tīrtha is directly praised in this lament; the Revā Khaṇḍa setting remains the implied sacred backdrop.
None; it is a lamentation scene.