Adhyaya 213

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि देवस्य चरितं महत् । श्रुतमात्रेण येनैव सर्वपापैः प्रमुच्यते

श्री मार्कण्डेय म्हणाले—मी पुन्हा देवाचे आणखी एक महान चरित्र सांगतो; ज्याचे केवळ श्रवणमात्रानेच सर्व पापांतून मुक्ती होते.

Verse 2

अबालो बालरूपेण ग्रामण्यैर्बालकैः सह । आमलैः क्रीडते शम्भुस्तत्ते वक्ष्यामि भारत

हे भारत! शंभू बाल नसूनही बालरूप धारण करून गावच्या मुलांबरोबर आवळ्यांनी खेळत क्रीडा करतो; ते मी तुला सांगतो.

Verse 3

सर्वैस्तैरामलाः क्षिप्ता ये ते देवेन पाण्डव । आनीतास्तत्क्षणादेव ततः पश्चात्क्षिपेद्धरः

हे पांडव! त्या सर्व मुलांनी जे जे आवळे फेकले, ते देवाने त्या क्षणीच परत आणले; मगच फेकणारा पुन्हा फेकीत असे.

Verse 4

यावद्गत्वा दिशो दिग्भ्य आगच्छन्ति पृथक्पृथक् । तावत्तमामलं भूतं पश्यन्ति परमेश्वरम्

प्राणी दिशादिशांना जाऊन पुन्हा पुन्हा आपापल्या मार्गाने परत येईपर्यंत, तोपर्यंत ते त्या निर्मळ, निष्कलंक परमेश्वराचे दर्शन करीत राहतात.

Verse 5

तृतीये चैव यत्कर्म देवदेवस्य धीमतः । स्थानानां परमं स्थानमामलेश्वरमुत्तमम्

आणि देवदेव, धीमान प्रभूने तिसऱ्या प्रसंगात जे कर्म केले, तेच ‘आमलेश्वर’ हे स्थानांमध्ये परम स्थान, सर्वोत्कृष्ट तीर्थधाम म्हणून कथिले आहे.

Verse 6

तेन पूजितमात्रेण प्राप्यते परमं पदम्

त्याची केवळ पूजा केली तरी परम पद प्राप्त होते.