
या अध्यायात मार्कंडेय ऋषी एका राजाला ‘पितॄणाम् ऋणमोचनम्’ म्हणून त्रैलोक्यात प्रसिद्ध असलेल्या तीर्थाचे माहात्म्य सांगतात. विधिपूर्वक स्नान, नंतर पितृदेवतांचे तर्पण आणि दान—या क्रमाने मनुष्य ‘अनृण’ म्हणजे ऋणमुक्त होतो, असे प्रतिपादन केले आहे. पुत्रप्राप्ती व कर्मपरंपरेचे तात्त्विक कारणही दिले आहे—पितर पुत्राची इच्छा करतात, कारण पुत्र ‘पुण्णामा’ नरकातून उद्धार करणारा मानला जातो; म्हणून श्राद्ध-तर्पणादी विधी अखंड चालू राहणे आवश्यक आहे. पुढे ऋणत्रयाचे वर्गीकरण: पितृऋण पिंडदान व जलतर्पणाने, देवऋण अग्निहोत्र व यज्ञांनी, आणि मनुष्य/सामाजिक ऋण ब्राह्मणांना वचनबद्ध दान, तीर्थसेवा व देवालयकार्य यांसारख्या कर्तव्यपालनाने फेडले जाते. अंतिम फलश्रुतीत सांगितले आहे की या तीर्थात केलेले दान-तर्पण व गुरुजनांचे समाधान अक्षय फल देते; त्याचा लाभ सात जन्मांपर्यंत दिवंगत पितरांनाही पोहोचतो. अध्याय वंशकल्याण व धर्मकर्तव्य यांची आचारप्रधान दिशा दृढ करतो.
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । भूमिपाल ततो गच्छेत्तीर्थं परमशोभनम् । विख्यातं त्रिषु लोकेषु पित्ःणामृणमोचनम्
श्री मार्कण्डेय म्हणाले— हे भूमिपाल! त्यानंतर परम शोभन अशा त्या तीर्थास जावे, जे त्रिलोकी विख्यात असून पितृऋणमोचन करणारे आहे।
Verse 2
तत्र स्नात्वा विधानेन संतर्प्य पितृदेवताः । मनुष्यश्च नृपश्रेष्ठ दानं दत्त्वानृणो भवेत्
हे नृपश्रेष्ठ! तेथे विधिपूर्वक स्नान करून व पितृदेवतांना तर्पणाने संतुष्ट करून, मनुष्य दान देऊन ऋणमुक्त होतो।
Verse 3
इच्छन्ति पितरः सर्वे स्वार्थहेतोः सुतं यतः । पुन्नाम्नो नरकात्पुत्रोऽस्मानयं मोचयिष्यति
स्वकल्याणासाठी सर्व पितर पुत्राची इच्छा करतात; कारण हाच पुत्र ‘पुन्नाम’ नावाच्या नरकातून आम्हांला मुक्त करील।
Verse 4
पिण्डदानं जलं तात ऋणमुत्तममुच्यते । पित्ःणां तद्धि वै प्रोक्तमृणं दैवमतः परम्
हे तात! पिंडदान व जलदान हे ऋणफेडीचे सर्वोत्तम साधन म्हटले आहे; कारण तेच पितरांप्रती दैवी ऋण म्हणून सांगितले असून त्याहून श्रेष्ठ काही नाही।
Verse 5
अग्निहोत्रं तथा यज्ञाः पशुबन्धास्तथेष्टयः । इति देवर्णं प्रोक्तं शृणु मानुष्यकं ततः
अग्निहोत्र, यज्ञ, पशुबन्ध तसेच इष्टि इत्यादी—हेच ‘देवऋण’ असे सांगितले आहे। आता पुढे ‘मानुष्यऋण’ ऐक।
Verse 6
ब्राह्मणेषु च तीर्थेषु देवायतनकर्मसु । प्रतिश्रुत्य ददेत्तत्तद्व्यवहारः कृतो यथा
ब्राह्मण, तीर्थ आणि देवालय-संबंधी कर्मांमध्ये—जशी प्रतिज्ञा केली असेल, तसा ठरलेला व्यवहार मानून तत्तद् दान करावे.
Verse 7
ऋणत्रयमिदं प्रोक्तं पुत्राणां धर्मनन्दन । सत्पुत्रास्ते तु राजेन्द्र स्नाता य ऋणमोचने
हे धर्मनंदना! पुत्रांसाठी हे त्रिविध ऋण सांगितले आहे. हे राजेंद्र! जे ऋणमोचन-तीर्थी स्नान करतात, तेच खरे सत्पुत्र होत.
Verse 8
ऋणत्रयाद्विमुच्यन्ते ह्यपुत्राः पुत्रिणस्तथा । तस्मात्तीर्थवरं प्राप्य पुत्रेण नियतात्मना । पितृभ्यस्तर्पणं कार्यं पिण्डदानं विशेषतः
अपुत्र आणि पुत्रवान—दोघेही त्रिविध ऋणातून मुक्त होऊ शकतात. म्हणून श्रेष्ठ तीर्थास जाऊन, संयमी पुत्राने पितरांचे तर्पण व विशेषतः पिंडदान करावे.
Verse 9
तत्र तीर्थे हुतं दत्तं गुरवस्तोषिता यदि । मृतानां सप्त जन्मानि फलमक्षयमश्नुते
त्या तीर्थी हवन केले, दान दिले आणि गुरुजन संतुष्ट झाले, तर मृतांसाठी सात जन्मांपर्यंत अक्षय फल प्राप्त होते.
Verse 208
अध्यायः
अध्याय (अध्याय-समाप्तीचा सूचक)।