Adhyaya 207

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्याग्रे पावनं तीर्थं स्वर्णबिन्द्विति विश्रुतम् । यत्र स्नात्वा दिवं यान्ति मृताश्च न पुनर्भवम्

श्री मार्कण्डेय म्हणाले—त्याच्या पुढे ‘स्वर्णबिंदु’ नावाने प्रसिद्ध असे पावन तीर्थ आहे। तेथे स्नान केल्यास मृतही स्वर्गास जातात आणि पुन्हा जन्म घेत नाहीत।

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दत्ते विप्राय काञ्चनम् । तेन यत्तु फलं प्रोक्तं तच्छृणुष्व महीपते

हे महीपते! जो त्या तीर्थात स्नान करून विप्रास काञ्चन (सुवर्ण) दान देतो—त्या कर्माचे जे फळ सांगितले आहे ते ऐक।

Verse 3

सर्वेषामेव रत्नानां काञ्चनं रत्नमुत्तमम् । अग्नितेजःसमुद्भूतं तेन तत्परमं भुवि

सर्व रत्नांमध्ये काञ्चन (सुवर्ण) हेच उत्तम रत्न आहे। ते अग्नीच्या तेजातून उत्पन्न झालेले; म्हणून भुवीवर ते परम मानले जाते।

Verse 4

तेनैव दत्ता पृथिवी सशैलवनकानना । सपत्तनपुरा सर्वा काञ्चनं यः प्रयच्छति

जो काञ्चन (सुवर्ण) अर्पण करतो, त्याच्या त्या दानाने जणू संपूर्ण पृथ्वी—पर्वत, वन-काननांसह, तसेच सर्व पत्तन-पुरांसह—दान झाल्यासारखी होते।

Verse 5

मानसं वाचिकं पापं कर्मणा यत्पुरा कृतम् । तत्सर्वं नश्यति क्षिप्रं स्वर्णदानेन भारत

हे भारत! मनाने, वाणीने व कर्माने पूर्वी केलेले सर्व पाप सुवर्णदानाने शीघ्र नष्ट होते.

Verse 6

स्वर्णदानं तु यो दत्त्वा ह्यपि वालाग्रमात्रकम् । तत्र तीर्थे मृतो याति दिवं नास्त्यत्र संशयः

जो सुवर्णदान करतो—केसाच्या टोकाएवढे जरी असले तरी—आणि त्या तीर्थी देह ठेवतो, तो स्वर्गास जातो; यात संशय नाही.

Verse 7

तत्र विद्याधरैः सिद्धैर्विमानवरमास्थितः । पूज्यमानो वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्

तेथे तो श्रेष्ठ विमानावर आरूढ होऊन विद्याधर व सिद्धांनी पूजिला जाऊन, प्रलय येईपर्यंत निवास करतो.

Verse 8

पूर्णे तत्र ततः काले प्राप्य मानुष्यमुत्तमम् । सुवर्णकोटिसहिते गृहे वै जायते द्विजः

तेथील काल पूर्ण झाल्यावर तो उत्तम मानवी जन्म प्राप्त करून, सुवर्णकोटींनी युक्त घरात द्विज म्हणून जन्म घेतो.

Verse 9

सर्वव्याधिविनिर्मुक्तः सर्वलोकेषु पूजितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं राजसं सत्सु विश्रुतः

तो सर्व रोगांपासून मुक्त, सर्वत्र पूज्य; शंभर वर्षांहून अधिक जगतो—राजस वैभवयुक्त व सत्पुरुषांत प्रसिद्ध.

Verse 207

अध्यायः

इति अध्याय समाप्त।