अपठस्यापि मूर्खस्य सर्वावस्थां गतस्य च । उत्तरादुत्तरं शक्रो दातुं न तु भृगूत्तम
apaṭhasyāpi mūrkhasya sarvāvasthāṃ gatasya ca | uttarāduttaraṃ śakro dātuṃ na tu bhṛgūttama
अशिक्षित, मूर्ख आणि सर्व अवस्थांत पतित झालेल्यासही—इंद्राला उत्तरोत्तर अधिक श्रेष्ठ वर देणे शक्य नाही; पण हे भृगुश्रेष्ठा, तू त्याहूनही पर वर देऊ शकतोस.
Śiva (Īśvara)
Listener: Pilgrimage-inquirer audience (typically sages/śaunaka-style assembly in Purāṇic framing)
Scene: A divine speaker (Śiva or a great deity) extols Bhṛgu as ‘best of Bhṛgus,’ contrasting Indra’s limited boon-giving with the higher salvific grant available through the sage/kṣetra.
Divine uplift at a sacred center can surpass worldly or even heavenly power; grace can reach beyond learning or social condition.
The Bhṛgu-associated sacred region (Bhṛgukṣetra) being praised in Revā Khaṇḍa 182.
No ritual is prescribed; the verse contrasts capacities for granting higher spiritual outcomes.