Adhyaya 117
या अध्यायात श्री मार्कंडेय राजेंद्राला त्रिलोचन तीर्थाचे माहात्म्य सांगतात. हे तीर्थ परम पुण्यदायी असून सर्वलोकांनी वंदिलेल्या देवेश परमेश्वराच्या सान्निध्याचे स्थान आहे असे वर्णन येते. विधी अतिशय सोपा आहे—तीर्थात स्नान करून भक्तिभावाने शंकराची पूजा करावी. असे करून जो भक्त देहत्याग करतो, तो निःसंशय रुद्रलोकाला प्राप्त होतो, अशी फलश्रुती स्पष्टपणे सांगितली आहे. पुढे कल्पक्षयानंतर तो पुन्हा प्रकट होऊन अवियोगभावाने राहतो व शंभर वर्षे सन्मानित होतो असेही म्हटले आहे. अशा रीतीने तीर्थ, अल्पकर्म आणि मोक्षफल यांचा संक्षिप्त उपदेश येथे दिला आहे.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पुण्यं तीर्थं त्रिलोचनम् । तत्र तिष्ठति देवेशः सर्वलोकनमस्कृतः
श्री मार्कण्डेय म्हणाले—हे राजेंद्र! त्यानंतर ‘त्रिलोचन’ नावाच्या पुण्य तीर्थास जावे. तेथे देवेश्वर विराजमान आहेत; सर्व लोक त्यांना नमस्कार करतात.
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्यार्चयति शङ्करम् । रुद्रस्य भवनं याति मृतो नास्त्यत्र संशयः
त्या तीर्थात स्नान करून जो भक्तिभावाने शंकराची पूजा करतो, तो मृत्यूनंतर रुद्राच्या धामास जातो—यात संशय नाही.
Verse 3
कल्पक्षये ततः पूर्णे क्रीडित्वा च इहागतः । आवियोगेन तिष्ठेत पूज्यमानः शतं समाः
कल्पाचा क्षय पूर्ण झाल्यावर तो तेथे क्रीडा करून पुन्हा येथे येतो; आणि शुभ संगाचा अवियोग राखून शंभर वर्षे सर्वांकडून पूजिला जाऊन निवास करतो.
Verse 117
। अध्याय
येथे अध्यायाची समाप्ती।