Adhyaya 104

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपालं सौवर्णशिलमुत्तमम् । प्रख्यातमुत्तरे कूले सर्वपापक्षयंकरम्

श्री मार्कण्डेय म्हणाले—हे महीपाल! त्यानंतर उत्तम सौवर्णशिलेला जावे; ती उत्तरेकाठी प्रसिद्ध असून सर्व पापांचा क्षय करणारी आहे.

Verse 2

समन्ताच्छतपातेन मुनिसङ्घैः पुरा कृतम् । रेवायां दुर्लभं स्थानं सङ्गमस्य समीपतः

पूर्वी मुनिसंघांनी सर्व बाजूंनी शतपद परिक्रमा व उपासना करून हे स्थान पवित्र केले. रेवातटी संगमाजवळचे हे दुर्मिळ तीर्थस्थान आहे.

Verse 3

विभक्तं हस्तमात्रं च पुण्यक्षेत्रं नराधिप । सुवर्णशिलके स्नात्वा पूजयित्वा महेश्वरम्

हे नराधिप! हे पुण्यक्षेत्र वेगळेच निश्चित असून विस्ताराने केवळ एक हातभर आहे. सुवर्णशिलेत स्नान करून महेश्वर (शिव) यांची पूजा करावी.

Verse 4

नत्वा तु भास्करं देवं होतव्यं च हुताशने । बिल्वेनाज्यविमिश्रेण बिल्वपत्रैरथापि वा

दिव्य भास्करदेवाला नमस्कार करून हुताशनात हवन करावे—तुपात मिसळलेल्या बिल्वफळाने, किंवा बिल्वपत्रांनीही.

Verse 5

प्रीयतां मे जगन्नाथो व्याधिर्नश्यतु मे ध्रुवम् । द्विजाय काञ्चने दत्ते यत्फलं तच्छृणुष्व मे

जगन्नाथ माझ्यावर प्रसन्न होवोत; माझा व्याधी निश्चयाने नष्ट होवो। द्विज (ब्राह्मण) यास सुवर्णदान केल्याने जे फळ मिळते, ते माझ्याकडून ऐक।

Verse 6

बहुस्वर्णस्य यत्प्रोक्तं यागस्य फलमुत्तमम् । तथासौ लभते सर्वं काञ्चनं यः प्रयच्छति

बहुसुवर्णयुक्त यज्ञाचे जे उत्तम फळ सांगितले आहे, तेच सर्व फळ सुवर्ण दान करणारा निश्चयाने प्राप्त करतो।

Verse 7

तेन दानेन पूतात्मा मृतः स्वर्गमवाप्नुयात् । रुद्रस्यानुचरस्तावद्यावदिन्द्राश्चतुर्दश

त्या दानाने त्याची आत्मा पवित्र होते; आणि मृत्यूनंतर तो स्वर्ग प्राप्त करतो. तेथे चौदा इंद्रांच्या काळापर्यंत तो रुद्राचा अनुचर राहतो.

Verse 8

ततः स्वर्गावतीर्णस्तु जायते विशदे कुले । धनधान्यसमोपेतः पुनः स्मरति तज्जलम्

नंतर स्वर्गातून अवतीर्ण होऊन तो निर्मळ व प्रतिष्ठित कुळात जन्म घेतो. धन-धान्याने संपन्न होऊन तो त्या पवित्र जलाचे पुन्हा स्मरण करतो.

Verse 104

। अध्याय

अध्याय समाप्त. हा अध्याय येथे पूर्ण झाला.