Sukta 52

Mantra 1

प्र श्यावाश्व धृष्णुयार्चा मरुद्भिॠक्वभिः । ये अद्रोघमनुष्वधं श्रवो मदन्ति यज्ञियाः ॥

हे श्यावाश्वा, धृष्णु-बलाने मरुतांसाठी ऋचा गा—वाणीचे गायक मरुत यांच्यासह. जे यज्ञ्य आहेत, जे अद्रोह (द्रोहरहित) श्रवस्‌मध्ये आणि आपल्या स्वभावज मधुर शक्तीत आनंद मानतात.

Mantra 2

ते हि स्थिरस्य शवसः सखायः सन्ति धृष्णुया । ते यामन्ना धृषद्विनस्त्मना पान्ति शश्वतः ॥

कारण ते स्थिर शक्तीचे सखा आहेत, धृष्णु-बलाचे सहचर आहेत. यात्रेत ते—वेगवान—आपल्या आत्मबलानेच सदैव रक्षण करतात.

Mantra 3

ते स्यन्द्रासो नोक्षणोऽति ष्कन्दन्ति शर्वरीः । मरुतामधा महो दिवि क्षमा च मन्महे ॥

तेच—वेगवान, प्रेरक—बलवान वृषभांसारखे रात्रींना ओलांडून उडी मारतात. तेव्हा आम्ही मरुतांची ती महान् महिमा मनात धरीतो—वर दिव्यातही आणि खाली पृथ्वीवरही.

Mantra 4

मरुत्सु वो दधीमहि स्तोमं यज्ञं च धृष्णुया । विश्वे ये मानुषा युगा पान्ति मर्त्यं रिषः ॥

मरुतांमध्ये आम्ही तुमच्यासाठी आमचे स्तोत्र आणि आमचा यज्ञ धिटाईच्या बळाने अर्पित करतो—जे सर्व मानवी युगांत मर्त्याला अनिष्टापासून राखतात.

Mantra 5

अर्हन्तो ये सुदानवो नरो असामिशवसः । प्र यज्ञं यज्ञियेभ्यो दिवो अर्चा मरुद्भ्यः ॥

ते उदार दानशूर नर—अमिश्र बळाचे—पूज्य आहेत. यज्ञयोग्यांसाठी यज्ञ पुढे आणा; प्रकाशमय दिव्य उंचीवरून मरुद्भ्यःसाठी स्तवन गा.

Mantra 6

आ रुक्मैरा युधा नर ऋष्वा ऋष्टीरसृक्षत । अन्वेनाँ अह विद्युतो मरुतो जज्झतीरिव भानुरर्त त्मना दिवः ॥

सुवर्णदीप्त तेजांनी, आयुधांसह, ते वीर (मरुत) आपल्या उंच-उंच ऋष्टी (भाले) सोडतात. त्यांच्या मागोमाग निश्चयच विद्युत् धावते—चटचटणाऱ्या ज्वाळांसारखी; आणि दिव्य भानु (किरण) आपल्या स्वशक्तीने आकाशात गतिमान होतो.

Mantra 7

ये वावृधन्त पार्थिवा य उरावन्तरिक्ष आ । वृजने वा नदीनां सधस्थे वा महो दिवः ॥

जे पार्थिव लोकात वाढून महाबली झाले, आणि जे विस्तीर्ण अंतरिक्षात; नद्यांच्या गर्दीत असोत वा महादिवाच्या सदस्थे (आसनात)—तेथेच ते आपल्या सामर्थ्यात स्थित असतात.

Mantra 9

उत स्म ते परुष्ण्यामूर्णा वसत शुन्ध्यवः । उत पव्या रथानामद्रिं भिन्दन्त्योजसा ॥

आणि खरोखर, हे शुन्ध्यवः (शुद्धजन), परुष्णीत तुम्ही लोकरसारख्या (मेघसदृश) आवरणांसारखे वसता. आणि तुमच्या रथांच्या पव्या (चक्र-परिघ/फेल्ली) ने तुम्ही बळाने दगडही फोडता.

Mantra 10

आपथयो विपथयोऽन्तस्पथा अनुपथाः । एतेभिर्मह्यं नामभिर्यज्ञं विष्टार ओहते ॥

पथ-निर्माते, पथ-भंजक, अंतःपथांचे धारक आणि अनुपथांचे अनुयायी—या नामांनी ‘विष्टार’ (विस्तारक) माझ्यासाठी यज्ञाचा विस्तार करतो.

Mantra 11

अधा नरो न्योहतेऽधा नियुत ओहते । अधा पारावता इति चित्रा रूपाणि दर्श्या ॥

मग ते नर (वीर) जवळ येतात; मग ते नियुत् (जोडलेल्या शक्ती) सहित जवळ येतात; मग जणू ‘दूरवरून’—त्यांची चित्रविचित्र रूपे दिसू लागतात.

Mantra 13

य ऋष्वा ऋष्टिविद्युतः कवयः सन्ति वेधसः । तमृषे मारुतं गणं नमस्या रमया गिरा ॥

जे उन्नत आहेत, भाल्यासारखे विद्युत्-झळाळणारे आहेत, कवी आहेत, वेधस् (प्रज्ञावान विधाते) आहेत—हे ऋषी, त्या मारुत-गणाला नमस्कार कर; आणि आनंदी वाणीने त्यांना रमव.

Mantra 14

अच्छ ऋषे मारुतं गणं दाना मित्रं न योषणा । दिवो वा धृष्णव ओजसा स्तुता धीभिरिषण्यत ॥

हे ऋषे, मरुतांच्या त्या गणाकडे ये—दान देणारे, मित्रासारखे सहायक, प्रियेसारखे मनोहर. ते दिव (स्वर्ग) येथून असोत वा, आपल्या ओजाने धृष्णु (निर्भय) आहेत; प्रेरणामय धीने स्तुतिले असता ते आम्हाला पुढे प्रवृत्त करतात।

Mantra 15

नू मन्वान एषां देवाँ अच्छा न वक्षणा । दाना सचेत सूरिभिर्यामश्रुतेभिरञ्जिभिः ॥

आता जागृत शोधाने या देवांकडे जवळ जा; अडवून घेऊ नकोस. सूरीजनांसह दानाविषयी सचेत हो; यज्ञ-यात्रेची खरी हाक ऐकणाऱ्या वेगवान अञ्जी (द्रुत शक्ती) यांच्या द्वारा।

Mantra 16

प्र ये मे बन्ध्वेषे गां वोचन्त सूरयः पृश्निं वोचन्त मातरम् । अधा पितरमिष्मिणं रुद्रं वोचन्त शिक्वसः ॥

ऋतात बंधुत्व शोधणारे—ते सूरी मला पुढे सांगतात: ‘गौ’—असे ते घोषित करतात; पृश्निला ते ‘माता’ म्हणतात. मग ते ‘पिता’—प्रेरक रुद्र, तो इष्मिण (प्रचोदक/बलवान)—असा उच्चार करतात; प्रेरित वाणीचे सामर्थ्य असलेले शিক्वस, ते महाबली।

Mantra 17

सप्त मे सप्त शाकिन एकमेका शता ददुः । यमुनायामधि श्रुतमुद्राधो गव्यं मृजे नि राधो अश्व्यं मृजे ॥

सात आणि सात सामर्थ्यवानांनी मला—एकेकाने शंभर-शंभर—दान दिले. यमुनेच्या तीरावर, जे ‘श्रुत’ (सत्य-श्रुती) आहे त्याच्या आधाराने, मी तेजस्वी ‘गव्य’ (गोधन) याचा वर उन्नत/जागृत करतो; आणि ‘अश्व्य’ (अश्व-बल) याचा वर माझ्या अंतरी स्थिर करतो.