Sukta 37

Mantra 1

सं भानुना यतते सूर्यस्याजुह्वानो घृतपृष्ठः स्वञ्चाः । तस्मा अमृध्रा उषसो व्युच्छान्य इन्द्राय सुनवामेत्याह ॥

सूर्याच्या भानु (किरण) बरोबर तो स्वतःला एकवटतो आणि पुढे जाण्यास यत्न करतो—आहुती अर्पण करणारा, घृत-पृष्ठ (घृत-दीप्त पृष्ठ असलेला), स्वञ्चाः (स्वतःच्या योग्य मार्गाने जाणारा). त्याच्यासाठी अमृध्रा (अचूक) उषा विस्तारून प्रकट होतात—तो म्हणतो: ‘इंद्रासाठी सोम पिळूया।’

Mantra 2

समिद्धाग्निर्वनवत्स्तीर्णबर्हिर्युक्तग्रावा सुतसोमो जराते । ग्रावाणो यस्येषिरं वदन्त्ययदध्वर्युर्हविषाव सिन्धुम् ॥

अग्नी समिधांनी प्रज्वलित झाला आहे—वनासारखा समृद्ध; बर्हि (यज्ञतृण) पसरले आहे; ग्रावा (सोमपेषण-दगड) जुळविले आहेत; सुत सोम यज्ञासाठी सिद्ध आहे। ज्याचे पेषण-दगड प्रेरक वाणी उच्चारतात—त्या अध्वर्यूनें हवि घेऊन सोम-धारा (सिन्धु) प्रवाहित केली आहे।

Mantra 3

वधूरियं पतिमिच्छन्त्येति य ईं वहाते महिषीमिषिराम् । आस्य श्रवस्याद्रथ आ च घोषात्पुरू सहस्रा परि वर्तयाते ॥

ही वधू-आत्मा पतीला इच्छित पुढे जाते; जो तिला वहन करतो—त्या महान, प्रेरक महिषी (राणी-शक्ती)ला। त्याच्या कीर्तीमुळे रथ घोष करत जवळ येतो; अनेक सहस्र त्याच्या भोवती फिरत-परिभ्रमण करीत राहतात—विजयी प्रकटतेसाठी शक्ती एकवटतात।

Mantra 4

न स राजा व्यथते यस्मिन्निन्द्रस्तीव्रं सोमं पिबति गोसखायम् । आ सत्वनैरजति हन्ति वृत्रं क्षेति क्षितीः सुभगो नाम पुष्यन् ॥

तो राजा डगमगत नाही, ज्याच्यात इंद्र गो-सखा (किरणांचा साथी) तीव्र सोम पितो। आपल्या विजयी सत्त्वशक्तींनी तो पुढे ढकलतो; तो वृत्र (आवरणकर्ता)चा वध करतो। तो भूमी-प्रदेशांवर अधिकार करून वास करतो; शुभ नाम पुष्ट करतो—विजयाच्या ऋतात त्याचे अस्तित्व वाढते।

Mantra 5

पुष्यात्क्षेमे अभि योगे भवात्युभे वृतौ संयती सं जयाति । प्रियः सूर्ये प्रियो अग्ना भवाति य इन्द्राय सुतसोमो ददाशत् ॥

तो क्षेमात (शांतीत) पुष्ट होतो आणि योगे—संघर्षात—विजयी ठरतो; दोन्हीही वळणांच्या अवस्थांत, जेव्हा ते संघर्षात समोरासमोर येतात, तो पूर्णतः जिंकतो. तो सूर्याला प्रिय आणि अग्नीलाही प्रिय होतो—ज्याने इंद्रासाठी पिळलेला (सुत) सोम अर्पण केला आहे तोच.