Sukta 129

Mantra 1

यं त्वं रथमिन्द्र मेधसातयेऽपाका सन्तमिषिर प्रणयसि प्रानवद्य नयसि । सद्यश्चित्तमभिष्टये करो वशश्च वाजिनम् । सास्माकमनवद्य तूतुजान वेधसामिमां वाचं न वेधसाम् ॥

हे इंद्रा! मेधासाति (बुद्धि-लाभ) यासाठी तू जो रथ पुढे नेतोस—तो अजून अपाक (अपरिपक्व) असला तरी—हे ऋषि-प्रेरका! तू त्याला पुढे प्रेरित करतोस; तू त्याला निर्दोषपणे पुढे नेतोस। तू त्याला तत्क्षणीच अभिष्ट-सिद्धीसाठी असा घडवितोस की तो वश (आज्ञाधारक) होतो आणि वाजिन् (विजयी, बलसमृद्ध) होतो। म्हणून, हे अनवद्य, हे तूतुजान (अतिवेगवान)! वेधस (ऋषी) यांच्या वाणीप्रमाणे, आमची ही वाणीही स्वीकार।

Mantra 2

स श्रुधि यः स्मा पृतनासु कासु चिद्दक्षाय्य इन्द्र भरहूतये नृभिरसि प्रतूर्तये नृभिः । यः शूरैः स्वः सनिता यो विप्रैर्वाजं तरुता । तमीशानास इरधन्त वाजिनं पृक्षमत्यं न वाजिनम् ॥

हे इंद्रा! ऐक—जो तू कोणत्याही युद्धात दक्ष व समर्थ आहेस. नरांसह तू हाक (आह्वान) वाहून नेणारा; नरांसह तू पुढे झेप घेऊन विजय मिळवून देणारा आहेस. जो शूरांसह ‘स्वः’ (स्वर्ग-प्रकाश लोक) जिंकतोस, जो विप्रांसह ‘वाज’ (बल-समृद्धी) पार नेतोस—ते ईशान त्या विजयी वाजिनाला पुष्ट करो; जसा रणघोडा, तसा वाजिन्.

Mantra 3

दस्मो हि ष्मा वृषणं पिन्वसि त्वचं कं चिद्यावीरररुं शूर मर्त्यं परिवृणक्षि मर्त्यम् । इन्द्रोत तुभ्यं तद्दिवे तद्रुद्राय स्वयशसे । मित्राय वोचं वरुणाय सप्रथः सुमृळीकाय सप्रथः ॥

कारण तूच दसम (अद्भुत) आहेस; तू वृषण-बल उफाळून देतोस, आणि एखाद्या दुर्बल मर्त्याची त्वचाही दृढ करतोस. हे शूरा! तू मर्त्याला सर्व बाजूंनी वेढून झाकतोस, रक्षण करतोस. इंद्रा! हे वचन मी तुझ्यासाठी बोलतो—दिव्/द्यौः (आकाश) साठीही, आणि स्वयशस्वी रुद्रासाठीही. मित्रासाठी बोलतो; ऋत-व्यापक वरुणासाठी; तसेच सुमृळीका (कृपामय) साठी—विस्तीर्ण कृपा असणाऱ्यासाठी.

Mantra 4

अस्माकं व इन्द्रमुश्मसीष्टये सखायं विश्वायुं प्रासहं युजं वाजेषु प्रासहं युजम् । अस्माकं ब्रह्मोतयेऽवा पृत्सुषु कासु चित् । नहि त्वा शत्रुः स्तरतेः स्तृणोषि यं विश्वं शत्रुं: स्तृणोषि यम् ॥

आमच्या इष्टि (अभिलषित सिद्धी) साठी आम्ही इंद्राला इच्छितो—मित्राला, विश्वायु (सर्वजीवन) असणाऱ्याला, वाजांच्या रणांत प्रासह (अतिशय विजयी) युज् (सहयोद्धा) ला—त्या प्रासह युजाला. आमच्या ब्रह्म (प्रेरित स्तुती-वचन) सहाय्यासाठी, कोणत्याही संघर्षात आमच्याकडे उतर. कारण कोणताही शत्रू तुला ओलांडू शकत नाही; ज्याला तू पाडतोस, त्या सर्व शत्रूला तू पाडतोस.

Mantra 5

नि षू नमातिमतिं कयस्य चित्तेजिष्ठाभिररणिभिर्नोतिभिरुग्राभिरुग्रोतिभिः । नेषि णो यथा पुरानेनाः शूर मन्यसे । विश्वानि पूरोरप पर्षि वह्निरासा वह्निर्नो अच्छ ॥

खरोखरच, ज्याचीही असो ती अति-मोजणारी (अतिमति) बुद्धी तू आपल्या अत्यंत तीक्ष्ण प्रज्वलनांनी आणि उग्र, बलवान सहाय्यांनी खाली पाड. हे शूरा, जसे तू जाणतोस तसेच आम्हाला प्राचीन मार्गाने ने. पूरूपासून सर्व शत्रु-शक्ती दूर हाकल; हे वह्नि-वाहका, ये—आमच्याकडे येणारा तोच वह्नि तू हो.

Mantra 6

प्र तद्वोचेयं भव्यायेन्दवे हव्यो न य इषवान्मन्म रेजति रक्षोहा मन्म रेजति । स्वयं सो अस्मदा निदो वधैरजेत दुर्मतिम् । अव स्रवेदघशंसोऽवतरमव क्षुद्रमिव स्रवेत् ॥

वाढत्या इन्दु (सोम)साठी योग्य असे ते वचन मी उच्चारीन—हव्याप्रमाणे; बाण-बलाने थरथरणारा तो विचार, रक्षोघ्न म्हणून थरथरणारा तो विचार. तो स्वतः आपल्या प्रहारांनी आमच्यापासून दुर्मती जिंकून दूर करो; अघशंस (दुष्ट-वक्ता) खाली वाहत दूर जावो—तिरस्कृत होऊन, क्षुद्र वस्तूसारखा वाहून निघो.

Mantra 7

वनेम तद्धोत्रया चितन्त्या वनेम रयिं रयिवः सुवीर्यं रण्वं सन्तं सुवीर्यम् । दुर्मन्मानं सुमन्तुभिरेमिषा पृचीमहि । आ सत्याभिरिन्द्रं द्युम्नहूतिभिर्यजत्रं द्युम्नहूतिभिः ॥

विचारशील होतृ-अर्पणाने ते फल आम्ही जिंकू; हे रयिवः, रयीची समृद्धी आम्ही जिंकू—रम्य व विद्यमान असे ते सुवीर्य (श्रेष्ठ वीर-शक्ती) आम्हाला लाभो. दुर्मनाला आम्ही सुमन्तु (सद्भाव) यांनी सामोरे जाऊन जिंकू, आणि त्याला इषा (शोध-प्रेरणा)शी जोडून पुढे नेऊ. सत्य हाकांनी आम्ही यजत्र इन्द्राला जवळ आणतो—द्युम्न-हूतींनी, द्युम्न-हूतींनी.

Mantra 8

प्रप्रा वो अस्मे स्वयशोभिरूती परिवर्ग इन्द्रो दुर्मतीनां दरीमन्दुर्मतीनाम् । स्वयं सा रिषयध्यै या न उपेषे अत्रैः । हतेमसन्न वक्षति क्षिप्ता जूर्णिर्न वक्षति ॥

पुढे, पुढे—तुमच्यासाठी; आणि इथे आमच्यासाठीही—स्वयंज्योती यशोमय उतीने इंद्र दुर्मतींना उलथवून टाकणारा, दुर्मतींना फोडणारा आहे. जे आम्हाला इजा करायला व आम्हावर दडपण आणायला येते, ते अत्रींच्या ऋषि-दृष्टीच्या (ऋषित्व-तेजाच्या) सामर्थ्याने स्वतःच निष्फळ होवो. आघात झाल्यावर ते पुढे चालत नाही—जसे फेकलेली, जीर्ण वस्तू पुढे वाहू शकत नाही.

Mantra 9

त्वं न इन्द्र राया परीणसा याहि पथाँ अनेहसा पुरो याह्यरक्षसा । सचस्व नः पराक आ सचस्वास्तमीक आ । पाहि नो दूरादारादभिष्टिभिः सदा पाह्यभिष्टिभिः ॥

हे इंद्रा, तू आपल्या रयि-समृद्धीसह आमच्या पुढे पुढे जा; क्लेशरहित मार्गांनी जा; अनिष्टास प्रवेश न देणाऱ्या रक्षणासह अग्रभागी जा. दूरूनही आमच्यासोबत राहा, आणि जवळूनही आमच्यासोबत राहा. दूर आणि जवळ—दोन्हीकडून—आपल्या निश्चित सहाय्यांनी (अभिष्टि) आमचे रक्षण कर; सदैव अभिष्टिंनी रक्षण कर.

Mantra 10

त्वं न इन्द्र राया तरूषसोग्रं चित्त्वा महिमा सक्षदवसे महे मित्रं नावसे । ओजिष्ठ त्रातरविता रथं कं चिदमर्त्य । अन्यमस्मद्रिरिषेः कं चिदद्रिवो रिरिक्षन्तं चिदद्रिवः ॥

हे इंद्रा, तू आपल्या रयि-सम्पन्नतेने सर्वांवर मात करतोस; तुझी उग्र महिमाही सहाय्य करण्यास समर्थ आहे—जणू एखादा महान मित्र आमच्या मदतीला येतो. हे अतिबलवान, त्राता, अविता, अमर्त्य—तू कोणत्याही रथ-बलाचे रक्षण करतोस. हे अद्रिवः (शिलायुधधारी), दुसऱ्याला तू आघातासाठी सोडून देशील; पण आमच्यापासून तू आघाताच्या लक्ष्यावर असलेल्यालाही सुरक्षित ठेवतोस.

Mantra 11

पाहि न इन्द्र सुष्टुत स्रिधोऽवयाता सदमिद्दुर्मतीनां देवः सन्दुर्मतीनाम् । हन्ता पापस्य रक्षसस्त्राता विप्रस्य मावतः । अधा हि त्वा जनिता जीजनद्वसो रक्षोहणं त्वा जीजनद्वसो ॥

हे सुष्टुत इंद्रा! आम्हांला वाचव; वाकड्या/कुटिल विरोधांवर उतरून आमचे सतत रक्षण कर. देव म्हणून तू सदैव दुर्मतीचा चिरडणारा—दुर्मतींचा संहारक आहेस. पापमय तमस्/राक्षसी अंधाराचा हंता, वाणी-समृद्ध विप्राचा (ऋषीचा) रक्षक—आमचा त्राता हो. कारण, हे वसू! तुझ्या जनित्यानं तुला रक्षस्-हण (राक्षस-हंता) म्हणूनच उत्पन्न केलं—हे वसू, तुला रक्षस्-हण म्हणूनच उत्पन्न केलं.