Shloka 18
पूर्ण श्रद्धाकें साथ क्रमश: कथा सुनते हुए उसे अन्ततक पूर्णरूपसे श्रवण करना चाहिये। यथाशक्ति श्रवणके लिये उद्यत रहकर मनको प्रसन्न रखे। हृदयमें हर्षसे उललसित हो मनमें संशय या तर्क-वितर्क न करे ।।
pūrṇaśraddhayā saha kramaśaḥ kathāṃ śṛṇvan tām antataḥ pūrṇarūpeṇa śravaṇaṃ kuryāt | yathāśakti śravaṇāya udyataḥ san manaḥ prasannaṃ rakṣet | hṛdaye harṣeṇa ullasitaḥ san manasi saṃśayaṃ vā tarka-vitarkaṃ na kuryāt || satyārjavavrato dāntaḥ śuciḥ śaucasamanvitaḥ | śraddadhāno jitakrodho yathā sidhyati tac chṛṇu ||
वैशंपायन म्हणाले—पूर्ण श्रद्धेने क्रमशः ही कथा ऐकत शेवटपर्यंत संपूर्णपणे श्रवण करावे. यथाशक्ती श्रवणासाठी तत्पर राहून मन प्रसन्न ठेवावे; हृदय आनंदाने उचंबळून संशय किंवा तर्क-वितर्क करू नये. जो श्रोता सत्य व सरळपणाच्या व्रतात स्थित, इंद्रियनिग्रही, शुद्ध व शौचाचारसंपन्न, श्रद्धावान आणि क्रोधजयी आहे—तो ज्या प्रकारे सिद्धी प्राप्त करतो, ते मी सांगतो; ऐका।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the discipline of listening to sacred narrative: hear it fully and sequentially with faith, mental clarity, joy, and without skeptical quarrelling; cultivate truthfulness, straightforwardness, self-restraint, purity/cleanliness, faith, and mastery over anger to gain spiritual fruition (siddhi).
Vaiśampāyana pauses the storyline to instruct the audience on the proper inner attitude and ethical qualifications of a hearer, framing the act of listening itself as a dharmic practice that yields ‘siddhi’ when done rightly.