Shloka 17
गौएँ, काँसीके दुग्धपात्र, वस्त्राभूषणोंसे विभूषित और सम्पूर्ण मनोवाञ्छित गुणोंसे युक्त कन्याएँ, नाना प्रकारके यान, विचित्र भवन, भूमि, वस्त्र, सुवर्ण, वाहन, घोड़े, मतवाले हाथी, शय्या, शिबिकाएँ, सजे-सजाये रथ तथा घरमें जो कोई भी श्रेष्ठ वस्तु और महान् धन हो, वह सब ब्राह्मणोंको देने चाहिये। स्त्री-पुत्रोंसहित अपने शरीरको भी उनकी सेवामें लगा देना चाहिये ।। श्रद्धया परया युक्त क्रमशस्तस्य पारग: । शक्तित: सुमना हृष्ट: शुश्रुषुरविकल्पक:
śraddhayā parayā yuktaḥ kramaśas tasya pāragaḥ | śaktitaḥ sumanā hṛṣṭaḥ śuśrūṣur avikalpakaḥ ||
वैशंपायन म्हणाले—गायी, काशीची दुग्धपात्रे, वस्त्रे व आभूषणांनी विभूषित आणि सर्व मनोवांछित गुणांनी युक्त कन्या, नानाविध वाहने, विचित्र प्रासाद, भूमी, वस्त्रे, सुवर्ण, वाहने, घोडे, मदोन्मत्त हत्ती, शय्या, शिबिका, सजविलेले रथ, तसेच घरात जे काही श्रेष्ठ वस्तू व महान् धन असेल—हे सर्व ब्राह्मणांना द्यावे. पत्नी-पुत्रांसह आपले शरीरही त्यांच्या सेवेत अर्पावे. परम श्रद्धेने युक्त होऊन तो क्रमशः आपल्या कार्याच्या पार तीरास पोहोचतो; यथाशक्ती, प्रसन्नचित्त, हर्षित, सेवापरायण आणि निःसंदेह राहतो।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
To practice dāna and service with supreme faith and unwavering resolve—progressing steadily, giving according to one’s capacity, and remaining cheerful and devoted rather than hesitant or calculating.
Vaiśaṃpāyana describes an ideal of meritorious giving: a comprehensive offering of valuable possessions (and even personal service with one’s family) to brāhmaṇas, framed as a disciplined, step-by-step pursuit carried out with faith and steadfastness.